Met een zucht hing ze haar dweil te drogen. Na drie dagen was ze eindelijk klaar met inpakken en schoonmaken, en het was geen minuut te vroeg. Ze had nu immers nog maar een klein uurtje om voor de laatste keer naar de studio te rijden, de wagen uit te laden en terug te keren.
Ze had er niet lang over getwijfeld om een 'pied-à-terre' in Antwerpen aan te houden. En nu het zover was, waren ook de laatste twijfels weg.
Ze had haar kleine éénkamer-flat heel sober ingericht. Een opklapbed in een lichtgrijze kast verwerkt en een grijze ronde tafel met vier grijze lederen zetelstoelen. Meer was er niet nodig. Al de rest van haar bezittingen had ze weggegeven of verkocht.
Uiteraard liet ze wel wat poetsgerief en een stofzuiger achter. Jammer genoeg heb je die dingen telkens opnieuw nodig.

Zal deze avond pas om 20u00 thuis zijn, sorry

Ja lap, dat was niet echt de sms waar ze op zat te wachten. Vandaag was een van die weinige dagen in haar leven die minutieus gepland waren. Het zou immers de laatste dag in haar huidige leven zijn.

Ze spoedde zich zich naar haar autootje en reed voor de laatste keer naar het appartement. Iris en Johan stonden al op haar te wachten. Maar ze was niet te laat, merkte ze op toen ze terloops naar haar polshorloge keek.
Het jonge koppel ging mee naar binnen en ze zagen dat het goed was. De overdracht van de sleutels was dan ook vlug gebeurd. Ze had nog drie glazen en een klein flesje Babycham in de frigo laten staan om dit heuglijke feit te vieren.. Ook voor hen kon nu hun nieuwe leven beginnen.
"Op meer dan één vlak", fluisterde Ilse terwijl ze over haar buik wreef.

Het was nu 17u30 en de planning voor die avond was dus opgeschoven. Honger had ze nog niet, en na het afscheidsfeestje van gisteravond was het niet echt nodig om nog veel mensen te bezoeken.
Ze besloot om nog een filmpje mee te pikken. 'Crash' was immers net uitgekomen, en door al het gehol de laatste weken waren bioscoopbezoekjes er een beetje bij ingeschoten.
Ze genoot ontzettend van de film. Uiteindelijk blijft dit genre toch een van haar lievelingen. Hoe weinig is er nodig om een ander te beïnvloeden? Hoe onbeduidend een ontmoeting eerst ook lijkt, soms is ze van grotere betekenis dan je voor mogelijk hield.

Zin om nog ergens een hapje te gaan eten? Heb geen zin in koken. Wok-a-Way of Lunchbox?

Daar kon ze zich wel in vinden. Hij was na al die jaren nog niet vergeten wat haar lievelingsrestootjes waren voor een eenvoudige hap. Leuk en bizar tegelijkertijd. Want hoe lang was het ondertussen al geleden? Bijna vier jaren waren er al voorbijgegaan sinds ze elkaar nog gehoord hadden. Ze had immers niet de gewoonte om nog vaak om te gaan met een ex. Maar Kevin was anders.
Daarom ook had ze vorige week juist hém gemaild met de vraag of ze deze nacht met hem mocht doorbrengen.
Haar laatste nacht in België wilde ze bewust doorbrengen, niet zomaar voorbij laten gaan.
En hij had ja gezegd.

OK, tot zo in de Lunchbox

Het was al aardig fris geworden voor de tijd van het jaar en ze ritste haar fleece dicht. Om zeker niet af te koelen, zette ze er flink de pas in. 't Viel haar op dat, ondanks dat alle winkels al gesloten waren, er toch nog heel wat volk op de Meir was. Er was ondertussen een koude bries opgestoken en ze begon er spijt van te krijgen dat ze toch haar donkergrijze lange winterjas niet had aangedaan. Aan de Teniersplaats sloeg ze rechtsaf de Kipdorpvest in, daar was de wind niet zo koud. Aan Hopland twijfelde ze heel eventjes over haar te volgen route, maar koos uiteindelijk voor de weg binnendoor.
Op het Theaterplein zag ze het groene geveltje van de Lunchbox oplichten. Ze had er nog niet bij stilgestaan, maar ze begon toch echt wel honger te krijgen. Ze was gewoon 'vergeten' te lunchen deze middag.

Nog voor ze binnenstapte, zag ze dat er veel volk was. Heel bizar voor een dinsdagavond. Maar gelukkig was er achteraan nog een plekje vrij. Dat was een van de dingen die ze zo lekker vond aan de Lunchbox - buiten dan de bangelijke broodjes en 'gewoon lekkere drankjes - dat er ook kleine hoekjes apart waren. Ze vertrouwde erop dat Kevin haar hier achteraan wel zou vinden, want dit was het soort plekje waar ze vroeger ook altijd afspraken. Een andere eigenschap van hem die ze altijd kon waarderen demonstreerde hij niet lang daarna. Hij was op tijd.
Ze zag dat hij haar monsterde toen hij zich uit zijn jas wurmde. Zijn ogen fonkelden nog even hard als vroeger. En als de tumultueuze jaren na hun eerste ontmoeting niet in de weg stonden, zou ze zo weer voor hem kunnen vallen. Hij ging recht tegenover haar aan de brede tafel zitten en nam even haar handen vast.

"Dag meisje..."

En ja hoor, daar was dat warme gevoel weer.

"Vertel nu eens wat er zo belangrijk was, en waarom je wilde afspreken?"

Oh ja, da's waar, ze had Kevin nog steeds niets verteld over haar plannen.
Een heel korte mail van haar na vier jaar totale radiostilte en toch had hij spontaan ja gezegd.
Ze begon te vertellen over het project waar ze vier jaar geleden - vlak na hun breuk - mee begonnen was.
Dat ze er toen even helemaal genoeg van had en dat ze meegedaan had met de Green Card Lottery.

"Dat je gek was van de States wist ik al langer natuurlijk, maar meedoen voor een Green Card... Ik luister"

Normaal gezien heb je twee procent kans om te winnen met de loterij. In Belgie/Nederland tien procent, maar toch blijft het een hele kleine kans. Maar het was gratis en heel eenvoudig, dus deed ze mee. Het was zowat de eerste actie die ze ondernomen had na haar breuk met hem. Definitief breken met het verleden. En misschien verhuizen naar een ander continent was toch een kleine beetje 'definitief'.
Op de website van de Amerikaanse regering een formuliertje invullen, een foto opladen en dan ... wachten. Niet dat ze verwachtte dat er iets zou gebeuren, maar toch. In de daaropvolgende lente was ze voor een maand vertrokken naar Montana en Idaho en had fantastische mensen leren kennen. Op de boerderij bij Rachel en Scott in Idaho had ze zelfs 14 dagen geholpen met het bewerken van de organische groententuin.
Dat eerste jaar gebeurde er verder niets, maar toen november er weer aankwam deed ze uiteraard terug mee.
En ze maakte weer plannen voor een reisavontuur.

De dienster bracht twee bangelijke broodjes en twee 'gewoon lekkere' sapjes. Dat hij nog wist wat ze hier zo graag at, bedacht Lisa, maar ze zei niets en vertelde tussen twee happen door verder.

Ze vertrok dat najaar voor 4 weken naar Arizona en Utah en werd verliefd.

"Verliefd? was het een knappe gast?" grapte Kevin.
"Verliefd op de Apache Trail", zotteke.

Ze logeerde die weken bij Larry, Perry en Garry.

"Zou niet misstaan in de Ypsilonfamilie", werd er doodserieus gemompeld aan de overkant. Maar aan zijn voorovergebogen houding merkte Lisa dat hij nog steeds geboeid zat te luisteren.

Na haar terugkomst was ze er dus nog meer van overtuigd dat ze wilde emigreren. Heel veel uitdaging bood haar baan niet meer en een vriendje had ze toch niet. Dus wat hield haar in België ?
Dat jaar vulde ze voor de derde keer het haar ondertussen bekende formulier in en wachtte weer af.

Juni 2004 was het begin van de grote verandering geweest. Een brief van het Kentucky Consular Center. Ze was bij de 100000 gelukkigen die mochten dingen naar een van de 55000 beschikbare visa.

Op de papieren van het KCC moet je ook een adres in de VS opgeven. Gelukkig was dat niet echt een probleem geweest. Ze had het aan Rachel, Rebecca en Garry en Kris gevraagd en een klein beetje tot haar stomme verbazing hadden ze alle vier "Yes you can use our address" geantwoord. Na het terugsturen van die papieren gebeurde er weer lange tijd niets meer.

Begin april van dit jaar keeg ze de uitnodiging voor een interview. Ze was medisch al goedgekeurd en ze wist dat ze voldeed aan alle eisen, dus het enige dat haar nog kon tegenhouden waren vormvereisten. En ondanks dat Mevrouw Stuurs en meneer Kortaf op het consulaat werkten, konden ze haar niet betrappen op onregelmatigheden.
Bij de gevleugelde woorden 'Welcome as new U.S. resident' vloog haar hartje heel hoog op.
Binnen de week ontving ze het laatste pakketje met gegevens waaronder een paspoort mét visum.

Dat ze dan ook binnen de vijf maanden haar boeltje moest pakken en naar de VS vertrekken, had ze op dat ogenblik nog niet echt doorgehad. Het was geen kwestie van even rustig aanzien en bekijken of je die Green Card wel zou gebruiken.
Dus zette ze haar appartement te koop, gaf haar ontslag op haar werk en begon haar oude leven in te pakken.

Eindelijk begon ze in zijn ogen vraagtekens te zien.

"Hoezo, wanneer vertrek je dan?"

"Morgen. Morgen om 13uur is mijn vlucht. Al mijn hebben en houden is ingepakt en morgen neem ik mezelf mee."

"Moet je dan niet op een afscheidsfeestje zijn deze avond?"

Daar had ze dus geen zin meer in. De afgelopen weken waren avonden geweest van afscheid nemen. Maar hoeveel afscheid moet je nemen in 2008 als je Skype, Twitter, blogs, webcam en telefoon hebt? De wereld wordt er niet groter op met al die mogelijkheden.
Deze avond wilde ze doorbrengen bij de persoon die haar op meer dan één gebied had bijgebracht dat je moest genieten van het leven. Deze avond wilde ze gewoon even een 'trip through memory lane' maken met de persoon die het meest in die herinneringen voorkwam.

"Wow"... Langzaam drong de impact van haar mededeling tot Kevin door.