Archief voor: November 2008
11 november 1999
Nick loopt van de keuken naar de tuin. Hij kan hier zo intens van genieten. ’s Ochtends vroeg als iedereen nog slaapt, sluipt hij als een tijger in de nacht door zijn kamer, de trap af naar beneden om vervolgens via ‘zijn’ keuken de tuin in te gaan en te genieten van de opkomende zon boven Snake River. “Dit moet toch wel een van de mooiste plekjes op aarde zijn”, denkt hij dan iedere keer opnieuw terwijl hij naar de oever van het water loopt. Hij kijkt naar de rimpelingen van de rivier die de aanwezigheid van leven verraden en naar de sprieten langs de kant. Hij snuift en ruikt de boom en planten die zelfs in de koude novembermaand nog zo heerlijk rieken.
10 november 2005
"Wil jij deze kom nog even naar de geiten brengen?". Rachel en Lisa ruimden samen de keuken op. Scott was ondertussen al voor de varkens gaan zorgen.
Onderweg naar de zeven geitjes (ze had het Rachel nog gevraagd of ze zich niet vergist had, maar het waren er echt zeven) voelde Lisa zich voor de zoveelste keer deze afgelopen week de gelukkigste vrouw op aarde.
En zoals elke keer als ze bij de dieren buiten was, kon ze er zichzelf niet van weerhouden om ze even te strelen. Vanavond nam ze extra uitgebreid haar tijd om bij de dieren te zijn en te mijmeren.
9 november 1998
Een prachtige herfstdag. De Amstel slingert zich als een satijnen lint zilverachtig golvend onder de bruggen door. De hemel belooft een tere zon die de gouden gloed van de bomen benadrukt. De stemmen van mensen op straat klinken helder doordat er een prikkelende kou hangt. Deze werd veroorzaakt door een zachte nachtnevel, die inmiddels is opgetrokken maar toch de atmosfeer beheerst. Erin haalt diep adem en neemt een teug lucht. Op zo’n dag verlangt ze ernaar om thuis te zijn, om met een dikke jas aan door het prachtige Limburgse land te lopen, alle kleuren en kruidige geuren in zich opnemend.
8 november 1996
Nick bevindt zich al vroeg in de ochtend op de markt van Idaho Falls. Hij is vanmorgen extra vroeg opgestaan om als eerste te kunnen kiezen uit de verse producten die er zijn. Hoewel, vers? Het meeste is geïmporteerd uit Europa, Nieuw-Zeeland of komt uit de zuidelijke staten. Het is in deze tijd van het jaar natuurlijk lastig om met verse streekproducten te werken als je een bepaald menu in gedachten hebt. Nick wil echter zijn uiterste best doen om een zo gebalanceerd mogelijke maaltijd te creëren voor de speciale gasten van vandaag. Hij vindt het toch wel spannend: De man die ‘zijn’ keuken had betaald kwam voor het eerst uit die keuken eten.
7 november 2000
Lisa nam het laatste flesje badolie uit de witte doos. Een doos die ze ooit nog van Vera cadeau gekregen had voor haar verjaardag twee jaar geleden. Ze spaarde de flesjes voor bijzondere gelegenheden.
Deze avond was dan misschien niet 'bijzonder' maar ze had er meer nood aan dan anders. Wat kon het leven toch hard zijn.
Ze liet zich wegzakken in het gloeiend hete water en zou bijna in slaap gevallen zijn als de telefoon niet had gerinkeld.
Ze was echt niet van plan om uit het heerlijk warme water te komen.
6 november 1993
Erin opent de brievenbus in de grote, rommelige hal van het enorme flatgebouw. Ze woont hier nog maar kort, in de Amsterdamse Bijlmer, samen met twee andere meisjes. Het zou in principe ook kort hoeven zijn, want als ze aangenomen wordt op de hotelschool dan moet ze naar Den Haag verhuizen. Voor haarzelf maakt het niet uit waar ze woont, ze is niet bepaald honkvast. Maar haar ouders hebben er wel moeite mee. Het kleine, Limburgse dorp is de omgeving waar ze zijn geboren en wellicht ook zullen sterven. Papa werkt op een notariskantoor in een ander dorp en heeft zijn veertigjarig jubileum pas gevierd.
5 november 1996
Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets. Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak.
4 november 2006
Lisa begon die dag met tegenzin aan haar werk. Niet omdat ze haar werk niet graag deed, juist integendeel. Het was haar laatste avond in Canlis, een van Amerika's beste fine dining restaurants, en ze had geen zin in afscheid nemen.
Ze had de afgelopen vier maanden zo ontzettend veel geleerd van Jeff, Kellie en David. Van de drie restaurants waar ze tot nu toe een externship gedaan had, was dit er eentje die er met kop en schouders bovenuit stak. Ook de omgang van het personeel met elkaar was er eentje om te koesteren. Mark en Brian behandelden hun personeel niet als 'personeel' maar als medewerkers in dezelfde familiezaak.
3 november 1988
Lief dagboek.
Eigenlijk is het raar om een schriftje lief te noemen en dat het een dagboek gaat worden moet nog blijken. Maar ik kreeg voor mijn verjaardag dit roodfluwelen schriftje. Er zitten gouden lovertjes op. Mama vond het precies een dagboek voor mij. Omdat het aan een toneeldoek doet denken. Ik denk zelf dat ze het gegeven heeft omdat er geen slot op zit zoals bij echte dagboeken, zodat ze er in kan snuffelen. Ik verstop het gewoon steeds op een andere plek.
2 november 1994
Wanneer Nick de passengersterminal van het vliegveld van Idaho Falls verlaat, staat Rachel hem al met een opzichtig bord van de YMCA op te wachten. Het is vreemd; het voelt aan de ene kant als 'thuiskomen' terwijl hij hier, in Amerika, toch al achttien jaar niet meer is geweest en zich niets meer kan herinneren uit die tijd toen hij nog maar twee jaar oud was. Aan de andere kant voelt het als verraad naar zijn nog overgebleven familieleden in Nederland dat hij zonder hen van te voren in te lichten, met de noorderzon is weggegaan.
1 november 2005
Met een zucht hing ze haar dweil te drogen. Na drie dagen was ze eindelijk klaar met inpakken en schoonmaken, en het was geen minuut te vroeg. Ze had nu immers nog maar een klein uurtje om voor de laatste keer naar de studio te rijden, de wagen uit te laden en terug te keren.
Ze had er niet lang over getwijfeld om een 'pied-à-terre' in Antwerpen aan te houden. En nu het zover was, waren ook de laatste twijfels weg.
Ze had haar kleine éénkamer-flat heel sober ingericht. Een opklapbed in een lichtgrijze kast verwerkt en een grijze ronde tafel met vier grijze lederen zetelstoelen. Meer was er niet nodig. Al de rest van haar bezittingen had ze weggegeven of verkocht.
Uiteraard liet ze wel wat poetsgerief en een stofzuiger achter. Jammer genoeg heb je die dingen telkens opnieuw nodig.
Zal deze avond pas om 20u00 thuis zijn, sorry