Archief voor: Januari 2009
De handschoenen
Net als ik graaide de vrouw in de bak met handschoenen. Ze was de tachtig al lang voorbij en leek me erg broos. "Hebben ze geen kleinere modellen?" vroeg ze aan mij. Ik keek in haar roodomrande ogen en zag een perkamenten huid. "Ik weet het niet", antwoordde ik naar waarheid. "Deze zijn allemaal veel te groot voor mij." Ze strekte haar hand naar me uit. Ik zag rimpels en een donkere vlek. Ze gebruikt bloedverdunners, dacht ik. Die vlekken had ik ook gezien bij mijn grootvader. "Vroeger woog ik honderd kilo, toen had ik die handschoenen zonder problemen kunnen passen. Nu weeg ik exact de helft, zag ik toen ik vanmorgen op de weegschaal ging staan." Ze lachte, ik grinnikte.
Groene bal
Vijftien minuten zat hij daar al aan de kant van de weg. Doodstil hield ie mij in de gaten. Met indringende ogen volgde hij elke beweging die ik maakte.
Ik had me enkele uren geleden onder deze boom neer gevleid. De eerste lentezon was verschenen en ook al diende ik mijn jas hoog dicht te sluiten en een fleecedekentje onder mijn poep te leggen, het deed deugd. Genieten van die zonnestralen op mijn snoetje.
Gewoon doen
11 jaar was het nu al geleden dat het nog gebeurd was.
11 jaar van 'elke winter even komen kijken'.
11 jaar al zat het in haar hoofd.
Nu het dan eindelijk zover was zou ze zich door niets of niemand nog laten tegenhouden.
Zeker niet door een verbodsbord.
2 potjes room en 6 blikjes bier
De man voor me plaatste twee potjes room en zes blikken bier op de band.
Zijn vrouw had aan haar kinderen en man gevraagd of er iemand voor haar snel naar de winkel wilde. Ze was de room vergeten tijdens haar zaterdagse boodschappen. Hij wilde wel, graag zelfs. Dat gaf hem de kans ongestoord bier te kopen. Onderweg naar huis dronk hij alvast twee blikken leeg. Het afval verdween in de struiken. De vier resterende blikken verstopte hij in de garage, bij zijn timmergereedschap. Die bewaarde hij voor ’s avonds. Zijn vrouw zou immers nog weggaan, naar een of andere cursus. Net voor hij de keuken instapte, stopte hij een muntje in zijn mond. Hij dacht dat hij de geur van het bier zo kon verdoezelen. Dat was niet zo. De vrouw nam de potjes room aan en kookte verder. In stilte.