Archief voor: Februari 2009
Lang gespaard
Ik heb een zwarte doos vol met geld.
De munten zijn magisch.
Ook al zie jij het verschil wellicht niet.
Ik draag haar met me mee,
door barsten en scheuren,
je weet immers nooit wanneer ze me geluk kan brengen.
Haar waarde is onvatbaar
voor jou.
Nee
De therapeut had haar een opdracht gegeven: “Zoek een dagdagelijkse situatie op, waarin mensen van je gewend zijn dat je instemt en zeg hen deze keer ‘Nee’”.
Het klonk voor anderen misschien absurd en vanzelfsprekend makkelijk, voor haar was het een marteling. De spanning die eraan voorafging, de mogelijke scenario’s en dialogen die door haar hoofd maalden en waarop ze een gepaste reactie moest kunnen bedenken voor ze ermee doorging, putten haar uit tot zweet uitbrekens toe.
Maagdelijk wit
Ze zat naakt op de rand van zijn bed, een maagdelijk wit laken losjes om haar schoot gedrapeerd. Door het open slaapkamerraam priemde een zonnestraal en tekende het silhouet van haar lichaam af, zoals zijn zachte kundige handen dit even tevoren gedaan hadden.
Een traan bolde over haar wang tot aan haar opgetrokken mondhoekjes.
Als de passie spreekt
Als ge bedoelt of ik spijt heb dat ik niet eerder, voor het allemaal misliep met mij, zo’n zaak begonnen ben dan moet ik nee zeggen. Daar schrikt ge van hè? Laat ik het zo stellen, denkt ge dat ik met dezelfde koestering mijn werkblad zou schoonvegen na een geslaagde dag? Dat ik zou kiezen voor personeel dat, net als ik, aan een tweede leven hoopt te beginnen? Dat ik het belang van eerlijkheid en dagelijks hard werk zou kunnen vatten zoals vandaag? Ge moet er ook nee op antwoorden, is het niet?
Insomnia
De knarsende garagepoort haalt mij in één ruk uit mijn slaap. Het is nog nacht. Ik hoor het geronk van de auto niet, ook geen stemmen. Dat zijn mijn ouders niet.
Beneden klinkt gestommel. Kastdeuren slaan dicht, zetels verschuiven. Gekletter en gerinkel. Mijn hart bonkt. Wat nu? Ik kijk de kamer rond. Mijn baseball bat is al lang naar de zolder verdwenen. De deur van de keuken piept en de koelkast gaat open.
Te koop trouwkleed. Nooit gedragen.
Elke dag stond hij om 5.00u op om alles voor te bereiden. Hij waste zichzelf met nauwkeurig afgemeten bewegingen, zeepte de spons exact drie keer in en spoelde zich welgeteld twintig seconden af. Zijn kleren had hij de avond tevoren al klaargelegd in de juiste volgorde. Hij kon eraan beginnen. Vandaag moest eerst de vloer gestofzuigd, daarna geboend. Hij werd extatisch van de geur van boenwas. Liggend op zijn bed, liet hij de walmen door het huis kronkelen en zijn neus binnendringen. Het was nu middag en hij moest maar iets te eten maken.
Hetze
Met een mooie vrouw moet je geduld hebben, meer niet. Eenvoudig toch? Ik denk het niet. Ruim een week heb ik niets meer van haar gehoord. Na enkele dagen online bot vangen, ben ik nu vrijwel zeker dat ze mij heeft geblokkeerd als contactpersoon. Of misschien zelfs verwijderd. Sterk van haar, maar welhaast onmogelijk.
Deze man staat alleen
Deze man staat alleen.
Hij balanceert voortdurend op de richel.
De twijfel voorkomt dat hij de diepte induikt.
Hij staart naar de horizon, hopend dat iemand hem tegemoet komt.
Iemand die hem de troost en de veiligheid kan verschaffen waarnaar hij zo verlangt.
Iemand die hem de antwoorden kan geven waar hij zo naar op zoek is.
Een sprankeltje hoop
Het gras ritselt. De bladeren dwarrelen van de bomen naar beneden. De wolken schuiven zachtjes voorbij aan de hemel waar ze vergezeld worden door de zon. De bloemen in de wei zijn aan hun laatste dagen bezig. Alles is zo vredig. Net als Sarah. Sarah ligt rustig in de wei, starend naar de wolken en denkend aan het verleden en de toekomst. Een traan bengelt aan haar neus en valt dan onherroepelijk op de grond, tussen het gras. Ze staat op, kijkt om zich heen en rent door de wei. Ze huppelt en springt, valt en rolt om, gewoon haar gedachten omzettend in rare bewegingen. Dan springt ze op haar fiets en koerst richting huis.
Groen petje
Een hond met een groene bal in zijn bek liep de straat over. Ik trok mijn remmen dicht om het beest niet te raken. Mijn benen tintelden en ik draaide me om naar Klaas. ‘Daar is nog een plaatsje’, riep ik. Hij volgde met lege ogen mijn wijzende vinger tot zijn blik bleef hangen bij het enige vrije tafeltje op het terras. Hij schoof zijn groen petje wat opzij en wreef in zijn ogen. Hij stapte van zijn fiets en plofte op het bankje, zijn gsm voor de zoveelste keer in de aanslag.
M-day
Dat ze haar haar wilde laten doen. Ja dat idee had haar niet meer los gelaten sinds die ochtend. En dat ze het vandaag wilde laten doen, dat wist ze ook.
Maar wat had ze moeten doen toen ze hoorde dat Mike er niet was in haar favoriete kapsalon ? Haar favoriete hairdesser was er niet !
Mike had zomaar een dag verlof genomen op een zaterdag. Op een zaterdag dat zij besloten had dat ze een 'bad hairday' had.
Slechts 1 actie had haar kunnen weerhouden van instorten.
Er was een nieuwe shampooreeks binnengekomen, en Sylvie had de flesjes stuk voor stuk opengemaakt zodat ze kon ruiken.
En met 10 nieuwe geuren in haar hoofd was ze gewoon rustig gaan zitten in de kappersstoel.
Hoezo ze was buiten haar zelf op een M-day ?