Archief voor: April 2009
Op tijd
Tijd heelt alle wonden, zeggen ze.
Dertien maanden een koppeltje en stapelverliefd. Ze trouwt vandaag met de man van haar dromen. Als ik een man geweest was, had ze wellicht die stap met mij gezet. Die boodschap hebben vrouwen me wel vaker gegeven. Zijn het mijn borsten die in de weg zitten of gaat het over het gebrek aan een penis? Krijgen ze de zin die verraadt dat je anders bent niet over hun lippen?
Guillaume
Guillaume was de jongen met de rijkste ouders die ik kende. Misschien was dat zijn geluk. Hij was ook één van de weinige studenten van wie de ouders nog samen waren. Misschien was dat wel zijn geluk. Ik weet het niet.
Hij was slim, Guillaume. Intelligent en gevat, op het agressieve af, en daardoor een beetje gevaarlijk. Je moest razendsnel nadenken als je met hem praatte, of hij argumenteerde je keihard de grond in, en dan begon je het volgende gesprek al met een achterstand. En je had hem nodig, want wie goed overeen kwam met Guillaume, kon rekenen op complimenten en uitnodigingen voor geheime feestjes.
16 november 2006
"Oh wat is dit toch weer lekker" dacht Joy bij zichzelf. Sinds vier dagen had ze al elke dag lekkers voorgeschoteld gekregen. Overheerlijk lekkers.
Joy was zo ongelooflijk blij met de nieuwe aanwinst in de keuken. Die Lisa kon er wat van. Ze was ontzettend inventief om nieuwe gerechtjes uit te vinden. Maar ook de klassiekers werden met een twist op tafel gezet. Zelfs een "Roasted Chicken" was zoveel lekkerder dan alle roasted chickens van de voorbije paar jaar.
Ook de gasten in de B&B deelden dezelfde mening en waren heel lovend over Lisa's verwezelijkingen.
Joy zag de samenwerking met haar nieuwe chef-kok helemaal zitten.
15 november 2008
Vanuit de keuken hoort Erin een serie schrille piepjes. Het loopt tegen zevenen in de avond en het is helemaal donker in huis. Erin staat onder aan de trap met een tas vol boodschappen en knipt het licht in de hal boven aan. Daar is haar mobieltje! Ze heeft er de hele dag naar gezocht, maar het gewoon op de keukentafel laten liggen. Als ze haar spullen heeft neergezet en haar jas heeft opgehangen, ziet ze dat ze twee oproepen gemist heeft en er een smsje is binnengekomen.
Hoe is't ?
Dat ik het zelf ook niet goed meer weet, dat kan ik je zeggen ja. Ik bedoel maar, ik kan het ook allemaal niet meer volgen. Doe ik zus dan moet het zo, en doe ik zo, dan moet het nog anders. Op den duur zit ik meer uit te kijken naar mijn lunchpauze dan je voor mogelijk mag houden.
14 november 2008
“Vandaag is de dag”, denkt Nick als hij voor de zoveelste keer die nacht wakker wordt, maar zich nu realiseert dat het licht het wint van het donker. “Het is maar stil, zo alleen in bed”, denkt hij als hij naast zich een lege, koude plek voelt waar zijn Barbara normaal gesproken ligt. “Mmmm”, kreunt hij nog even zachtjes terwijl hij over de plek wrijft en zich inbeeldt dat zij daar ligt. “Nog even en dan zie ik je weer”, mompelt hij verder.
13 november 2007 (2)
De vlucht is soepel verlopen. Ashley voelt een niet aflatende druk op haar maag, maar heeft het tijdens de reis afgedaan als een aanval van nervositeit omdat ze sinds haar meisjestijd weer naar huis gaat. Naar huis, dat niet als thuiskomen voelt. Ze heeft zichzelf in deze positie gemanoeuvreerd. Om voor altijd met het verleden af te rekenen. Om te ontdekken of haar ouders werkelijk zo lastig zijn als ze als puber dacht. Dat er niemand ooit naar haar heeft gezocht, dat haar ouders niet een zoekactie op touw hebben gezet, dat is iets wat ze eigenlijk nog steeds niet begrijpt. Het was dan wel zo dat ze zelf was weggegaan maar hemel, ze was eigenlijk nog maar een kind van zestien toen ze wegliep.
13 november 2007 (1)
"Rachel, er zou nog iemand moeten afgehaald worden van het vliegveld, jij regelt dat nog wel even?"
De toon waarop de vraag gesteld was, duldde eigenlijk geen tegenwoord. En voor ze kon antwoorden, was Barbara alweer weg.
Dat kind is echt aan het solliciteren om een plekje te krijgen in 'Bridezilla's' dacht Rachel bij zichzelf. Maar soit, het is haar dag. En elke vrouw heeft recht om zich één dag in haar leven zo zenuwachtig te maken dat ze er niet meer van kan genieten bedacht Rachel schamper.
Nick had ze die dag nog maar enkele seconden gezien, terwijl het toch echt wel voor hem was dat ze hier was. Niet om slaafje van de bruid te zijn, maar om 'haar' Nick te steunen bij zijn schoonfamilie.
Pumps
Twee glansrode pumps. Ze draaien als ballerina’s rond op een roterend platformpje. Zoë kleeft met haar neus tegen de etalageruit. Ze staat er al een tijdje, roerloos en zonder te knipperen, de ruit aan te dampen. Ze wil ze gewoon even voelen. Eventjes vasthouden en dan netjes terugzetten. Gehypnotiseerd door de duizeligmakende schoenen stapt ze de winkel binnen. Ze geeft zichzelf zestig seconden bewondertijd.
Woeste winterwolken
Heel langzaam wordt ze wakker van het geluid. Eerst kan ze het niet thuisbrengen, maar al gauw heeft ze door dat het de wind is. De wind die over haar dak raast en de regen tegen haar zolderraam aan slaat. Ze hoeft nog niet op te staan en kruipt behaaglijk dieper onder haar donzen dekbed dat nog heerlijk geurt naar haar slaap. Het aroma van het wasmiddel vermengt zich met haar lichaamsgeur en langzaam soest ze weer weg in een zachte diepe slaap. Het beuken van de regen tegen het raam is geen geluid meer wat haar wakker houdt, ze is al weer in dromenland beland.
Claudia
Mijn vrouw komt graag naar Claudia. Zo noem ik deze winkel, haar winkel, ik vind dat gemakkelijk. Vroeger ging ik mee naar binnen, maar ik snap daar toch niet veel van mevrouw. Jaja, trek maar een foto. Zo goed?
Ge weet dat mannen niet veel verstaan van flatterende kleuren en ensemblekes. Kijk, als ik dan zeg dat het schoon is, moet ik ook nog uitleggen waarom. Dat kan ik niet. Schoon is schoon, dat is toch niet moeilijk hè. Ja en dan komt daar ruzie van en dan stapt ze met een rode kop naar buiten, zonder aankopen en dan moet ik heel de weg naar de auto horen dat ik een gestampte boer ben.