Archief voor: Juni 2009
30 november 2008
De dag nadat ze het verschrikkelijke nieuws hoorde, is Ashley bij Erin gebleven en hebben ze het over het doen en laten van haar vader gehad. Erin heeft haar eigen moeder gebeld om te vragen naar het adres van Dr. Ludovic. Ashley had zoveel vragen die ze nooit meer aan haar vader zal kunnen stellen, en Erin had zoveel veronderstellingen opgebouwd die ze niet zomaar wilde ventileren, dat ze de professor om raad wilden vragen. De man was diezelfde dag nog naar Erin’s huis gekomen, had al zijn afspraken geannuleerd en was bereid om Ashley zoveel mogelijk inzicht te geven in de psyche van haar vader.
29 november 2008
Nick zit in het ouderlijk huis van Barbara, in de luxe fauteuil van Glenn, voor zich uit te staren. De gedachten razen sinds afgelopen woensdagnacht voortdurend door zijn hoofd. Hij heeft nauwelijks geslapen en laveert tussen schuldgevoel en opluchting. Ook al zijn de gedachten talrijk en rap, ze zijn nog nooit zo helder geweest. Het is duidelijk dat hij de ware toedracht van de dood van Glenn niet zal opbiechten. “Daar is niemand bij gebaat en het is nog maar de vraag of het iemand écht iets kan schelen.”
Het regende
Het regende. Zij stond als een hoopje voor mijn deur. Ik kon het ongeluk in haar schoenen lezen, met hun tippen voorzichtig naar elkaar. Haar krullen kleefden in bochten tegen haar hoofd. Ik wreef een paar slierten uit haar gezicht maar vergat te zoenen. En als wij één regel hadden, was die dat wij zoenden. Dus toen ik dacht weg te draaien om haar helemaal binnen te laten nam ze mijn wangen in haar klamme handen en ze kuste recht op mijn mond.
28 november 2008
Als er één ding is waar Lisa en Joy goed in zijn, dan is het 'business as usual'.
Uiteraard is dat voor hen veel makkelijker dan voor Nick. Glenn was immers zijn schoonvader.
Aan Nick hadden ze gisteren niet heel veel natuurlijk. Barbara was in alle staten en 'claimde' haar man voor zichzelf. Ergens te begrijpen, maar er moest wel gekookt worden! Het restaurant was volledig volgeboekt de eerste week na de opening (gelukkig, want anders zou het een slechte investering geweest zijn) en de gasten hadden allemaal honger en wilden allemaal van de eerste Fine Dining in Port Townsend proeven.
Met pak en das
Bart keek bezorgd in de spiegel, en slaakte een diepe zucht.
“Ben je zeker dat dit zal werken”?
“Rustig Bartje”, sprak zijn spiegelbeeld, “we hebben dit al zo vaak geoefend”.
“Jij hebt makkelijk praten, jij bent niet van vlees en bloed, maar ik moet straks wel een derdegraadsverhoor ondergaan.”
“Geen paniek, je ziet er knap uit, je bent de juiste man voor deze job en bovenal heb je een geheim wapen…”
“Geheim wapen?” Bart keek zichzelf radeloos aan.
“Je boeddhistisch mantra, jongen, daar kan niemand tegen op. Maar nu moet je je haasten want het interview begint binnen 5 minuten”.
“Shit, kon je dat niet eerder zeggen?”
27 november 2008
Erin komt moe de studio uit. Ze hebben vandaag hard gewerkt aan een nieuwe productie en de regisseur die ze moet assisteren is een man met wie ze nog niet eerder heeft gewerkt. Hij is een flamboyante Iranees met een bijna onverstaanbaar accent en het kost Erin moeite hem bij te houden. Ze twijfelt even of ze snel wat in de artiestenfoyer zal eten maar bedenkt dan dat het er druk zal zijn omdat een buitenlands balletgezelschap deze week in het theater optreedt. Het is donker en guur; de sombere winter neemt steeds meer van de kleurrijke herfst over.
26 november 2008
Nick voelt zich al de hele dag onrustig. Ondanks het feit dat hij vannacht wél goed heeft geslapen en de voorbereidingen voor het diner gesmeerd lopen, is hij niet in zijn sas. Een soort onheilspellend gevoel wat van binnen zeurt en maar niet weg wil gaan. “Ach, misschien komt het wel door alle drukte”, denkt hij. Vanaf negen uur vanochtend is het al een komen en gaan van mensen. Pers, leveranciers, werknemers, schoonmakers, nog een klusjesman voor de laatste puntjes.