Lisa begon die dag met tegenzin aan haar werk. Niet omdat ze haar werk niet graag deed, juist integendeel. Het was haar laatste avond in Canlis, een van Amerika's beste fine dining restaurants, en ze had geen zin in afscheid nemen.
Ze had de afgelopen vier maanden zo ontzettend veel geleerd van Jeff, Kellie en David. Van de drie restaurants waar ze tot nu toe een externship gedaan had, was dit er eentje die er met kop en schouders bovenuit stak. Ook de omgang van het personeel met elkaar was er eentje om te koesteren. Mark en Brian behandelden hun personeel niet als 'personeel' maar als medewerkers in dezelfde familiezaak.

Als je met een goed idee afkwam dan werd er ook naar geluisterd.
Wat Lisa vooral kon appreciëren, was dat zelfs zij, als laatst bijgekomen en minst ervarene, af en toe voor de brigade had mogen koken. Heel veel werd er nooit over gesproken, maar als een gesprek plots verstomde en iedereen heel smakelijk zat te eten, dan werd ze daar toch wel warm van.

Ook mocht ze met de executive-chef Aaron af en toe mee naar de vroegmarkt.
Zijn credo

To live well, you must care for your body and what you put into it.

hing boven de ingang van de keuken.

Wat een verschil met Golden Colors in Vancouver. Dat klonk op papier wel goed, maar in werkelijkheid was het een zaak van tanende glorie. Vooral de sous-chef Nick was een geval apart geweest. Het enige dat in zijn voordeel pleitte was dat hij wel degelijk kon koken. Maar verder was daar niet veel mee aan te vangen. Gelukkig had ze wel wat opgestoken van de pastrychef. Tijdens de kalme momenten - en die waren er jammer genoeg wel wat - begon hij met haar te sparren en haar uit te dagen om nieuwe dessertjes uit te vinden. In het begin won hij natuurlijk altijd. Sous-chef Nick en Maitre 'd David mochten altijd blind proeven. Maar tot zijn grote verbazing vond ze tegen het einde van haar proeftijd echt haar draai aan de nagerechtenkant. Verder dan wat 'spelen' echter, was ze in Vancouver niet gekomen.

Haar eerste stageopdracht in het restaurant van het Scottsdale Culinary Institute zelf was dan nog interessanter gebleken. Eigenlijk had ze daar op 3 weken meer geleerd dan op de 3 maanden in Golden Colors.

Maar wat ze nu had mogen ervaren bij Canlis tartte haar stoutste dromen.
Werken met gepassioneerde mensen en koken met de fijnste en verste producten.
Ja ze was er echt het hart van in dat het haar laatste avond was.

Toen Jeff haar vroeg om mee 'de Caché' te verzorgen, was ze heel blij met dat afscheidscadeautje.
De gerechten verzorgen voor de private dining room was altijd een privilege geweest van Jeff. Dus ze nam de uitdaging met twee handen aan.
Hij had tussen neus en lippen gevraagd of dat wel ok was voor haar. OK ? OK ? Zo'n eer zou ze toch zeker niet weigeren.

Er kwamen die avond vier gasten eten. Twee zakenmannen met hun tafelgenotes.
En een beetje tot haar verrassing gingen ze voor 'Carte Blanche'. Lisa mocht zelf beslissen wat ze de gasten zou voorschotelen.
Ze zou dat uiteraard op voorhand met Jeff en de Wine director Nelson bespreken, maar het maakte het er niet makkelijker op.
Wat een uitdaging!
Met Pastrychef Neil had ze alvast afgesproken wat hij zou voorschotelen: een lichtjes gewijzigde "chocolate covered chocolate".

In het grote heilige boek van Peter Canlis vond ze alvast zijn vermaarde recept voor Prawns

5-15 Black Tiger Prawns, 16/20s, shells removed and reserved
2 tablespoons olive oil
1/2 teaspoon garlic, minced
1/2 teaspoon red chili flakes
1-1/2 teaspoons lime juice, fresh squeezed
1/4 cup vermouth, Lejon Extra Dry
1/4 cup Shrimp Butter
sea salt & pepper to taste
baby greens for garnish

Heat a stainless steel pan with the olive oil on high heat.
Just before smoking point, add cleaned prawns and sear, adding salt and pepper.
When half cooked, pour off excess oil and add garlic.
Remove the pan from the heat and de-glaze with vermouth and lime juice.
Add the chilies, return pan back to the heat, and reduce liquid by half.
Add Shrimp Butter and adjust seasoning.
Remove prawns and arrange on the plate around baby greens.
Finish with sauce coating the tops of the prawns.

Shrimp Butter: Roast the shrimp shells in convection oven at 500° for 2 minutes, or until pink.
Add shells to blender with an equal amount of boiling hot butter and let blend for a few minutes until the shells are completely broken down.
Strain through a fine mesh strainer and chill in an ice bath, whisking the butter to bring it back together.

Ze zag het helemaal zitten om uit dit heilige boek zaken op te duikelen.

Toen de gasten toekwamen mocht zij dan ook gaan voorstellen wat ze hun zou serveren. En ze knikten goedkeurend.
Het was Lisa opgevallen dat een van de heren haar met iets meer dan gewone belangstelling had aangekeken. Alsof hij haar monsterde. Maar dat zal wel enkel in haar verbeelding geweest zijn.
Nu mocht ze alvast terug naar haar heiligdom om van haar laatste avond een feest te maken voor deze gasten.
Geen enkel van haar gerechten werd afgekeurd door Jeff, terwijl hij er toch echt wel heel aandachtig van proefde en oplette dat ze de presentatie goed verzorgde.

De verrassing volgde niet veel later.
Zoals niet ongewoon was, werd ze door de gasten gevraagd om even naar hun tafel te komen omdat ze de chef wilden complimenteren. Waarom Brian mee naar binnen ging wist ze echter niet, maar het maakte haar een beetje ongemakkelijk.

"En heren, had ik gelogen?" vroeg Brian aan de gasten. Lisa begreep er niets van, en ze begon zich nu toch wel wat zorgen te maken. Ze wist dat er niets verkeerd gebeurd was, ze was ervan overtuigd dat alles naar wens verlopen was, en toch was er iets aan de hand. Ze voelde het aan haar water.

Een van de heren nam het woord en richtte zich tot haar.

"We waren ontzettend onder de indruk van uw kookkunsten en moeten Brian gelijk geven. Hij heeft het vorige week al eens over u gehad."

Nu begon Lisa wel heel zenuwachtig te worden.

"Brian vertelde dat hij een uitzonderlijk talent in zijn keuken had mogen begeleiden en dat u nog op zoek was naar een nieuwe gelegenheid om uw talenten te botvieren."

De zenuwachtigheid zette zich nu stilletjes over in een warm gevoel. Ze begon door te hebben wat dit te betekenen had.

"Deze avond hebben wij besloten om met een eigen zaak te beginnen in Port Townsend. We zoeken echter nog iemand om in de keuken op zich te nemen."

Yes! Dit was inderdaad waar ze op gehoopt had. Ze had Brian wel eens terloops verteld dat ze eigenlijk niet meer naar Arizona terug zou keren, als ze haar externships achter de rug had. Oorspronkelijk was haar droom dan wel geweest om een eigen restaurantje open te houden in Sierra Vista, maar de smaak van de westkust had haar kunnen overhalen om uit te kijken naar mogelijkheden hier.

"Wij houden dan wel van lekker eten en geld hebben we ook wel, maar koken lukt nog niet" grapte de man.

Brian vertelde dat deze twee heren al jaren tot zijn vast cliënteel behoorden en dat hij hen ook kende van daarbuiten.

"Het is een ernstig en goed voorstel Lisa, dus ik zou er over nadenken als ik jou was" moedigde Brian haar aan.
"Ik zeg wel even tegen Jeff dat je niet terugkomt, en dat je even hier blijft om de zaken te bespreken. OK?"
En weer werd haar gevraagd of ze het ermee eens was, terwijl ze er niet over moest denken om het tegendeel te willen.

Lisa had het gezelschap ondertussen ook al gemonsterd. Degene die aan het woord geweest was, was iets jonger dan de ander. Ze schatte hem eind veertig, en ze kon nog geen enkel grijs haartje ontdekken in zijn korte coupe.
De andere man in het gezelschap was midden vijftig en al lichtjes grijzend, maar had nog steeds een volle haardos en was modern gekapt. Ze was er zeker van dat hij gestyled werd door iemand met verstand van zaken. Misschien wel door zijn vrouw. Zijn tafeldame zag er veel jonger uit dan hij, maar of dat door het flatterende licht kwam of door een chirurgische ingreep of door haar leeftijd, daar kon ze nog niet direct op antwoorden. Ook zij was alvast om door een ringetje te halen.
"Zie je Lisa," vertelde de grijzende man, "Keith en ik hebben net beslist om een klein hotelletje over te nemen in Port Townsend."
Het leek wel alsof het lot haar ontzettend goed gezind was.
Enkele weken geleden was ze bij vrienden op bezoek geweest in Port Townsend en was helemaal wild geworden van dat kleine stadje.
Ze had er onder andere het begrip 'Island Time' leren kennen. Mensen waren daar zoveel meer op hun gemak, de dagelijkse 'Farmers Market' bood schitterende producten, de huizen waren er prachtig en iedereen scheen er iedereen te kennen. Toch leefde het stadje grotendeels van het toerisme.
Met de woorden "We zochten nog iemand voor de keuken, toen Brian jou voorstelde" werd ze weer bij de les geroepen.
"Mijn naam is trouwens Glenn Hill, en dit is mijn echtgenote Kris."
De andere man stelde zijn gezelschap nu ook voor.
"Ik ben dus Keith, Keith Gilbreath en dit is mijn zus Joy."

"Hill... Hill..." De naam spookte nog een tijdje door Lisa haar hoofd. Hij kwam haar bekend voor maar ze had geen idee van waar.
Ze was naar de baai gelopen om haar hoofd leeg te maken na de service. Maar de aanbieding van beide heren bleef door haar hoofd spoken.
Het feit dat Brian er ook zo voor te vinden was, overtuigde haar ervan dat dit de uitdaging was waar ze op gehoopt had.
Een eigen keuken kunnen runnen, en dan nog wel in Port Townsend. Ze zag het echt helemaal zitten en besloot dat ze "Ja, ik doe het" zou zeggen morgen.