Als ge bedoelt of ik spijt heb dat ik niet eerder, voor het allemaal misliep met mij, zo’n zaak begonnen ben dan moet ik nee zeggen. Daar schrikt ge van hè? Laat ik het zo stellen, denkt ge dat ik met dezelfde koestering mijn werkblad zou schoonvegen na een geslaagde dag? Dat ik zou kiezen voor personeel dat, net als ik, aan een tweede leven hoopt te beginnen? Dat ik het belang van eerlijkheid en dagelijks hard werk zou kunnen vatten zoals vandaag? Ge moet er ook nee op antwoorden, is het niet?

Het is waar, de voorbije jaren heb ik het heel zwaar gehad en er zijn zeker momenten geweest waarop ik het leven beu was, waarop ik de hele mensheid verwenste omdat ze de arrogantie hebben over een ander zijn leven te beschikken. Omdat ze hun rechtvaardigheidsgevoel voeden door mensen als ik te veroordelen tot vernedering. Ontwaarding. Restrictie. Op onverklaarbare wijze geloven ze dat wij er als herboren uit zullen komen. Maar ik heb gezien dat het meestal anders gaat. We blijven vaak gebroken achter of worden gewoon sluwer met een extra reden om te haten.

Waarom ik er dan anders uitgekomen ben? Tijdens mijn gevangenschap kon ik intens verdrietig worden om die fantasieloze, smaakloze brei die in de kantine voor voedsel moest doorgaan. Ik heb honderden kookboeken verslonden om in mijn hoofd te ontsnappen aan de afgrijslijke nonsmaak en zo begon ik me in te beelden dat ik ooit zelf chef kon worden van een restaurant. De passie om te koken heeft mij gered. Ik heb dan een diploma behaald en ben na mijn vrijlating meteen in de horeca beginnen werken.

Aan Vincent heb ik inderdaad alles te danken. Hij gaf me kansen om te groeien, zowel op gebied van métier als financiëel. Hij was al een tijd op zoek naar een opvolger en ik heb mij elk jaar aandeel per aandeel mogen inkopen. Le Comptoir is nu van mij en ik kan doen wat ik graag doe. Ik kan hier niet alleen mijn liefde in kwijt, maar ze ook delen. Dat delen is heel belangrijk, zet dat zeker in uw artikeltje hè.

Nu weet ik dat mijn bestaan vroeger leeg was en dat mijn dwalingen eigenlijk pogingen waren om dit gevoel te benaderen. Maar als ge iets doet waarbij ge mensen kwetst of voorbij gaat aan wat écht is, dan lukt dat nooit. Dan zaait ge alleen maar meer miserie. Mensen eten geven, doen genieten, bij elkaar brengen... dat is eigenlijk het schoonste wat er is. Is dat genoeg zo, of had ge nog vragen?