Ik weet ondertussen hoe je ruikt en hoe je smaakt. Zelfs als je pas gesport hebt ruik ik je graag. Uiteraard liever als je nadien gedoucht hebt, maar ook als je nat bent van het zweet.
Ik weet hoe je slaapt. In welke houding je ’s nachts ligt nadat je al een paar uurtjes in slaap gesukkelt bent. En ik weet welk geluid je maakt als ik bij je in bed kruip en mijn armen om je heen sla. Als ik nog even je blote rug streel onder je pyjama dan kreun je eventjes. Ook al weet ik dat je heel diep slaapt en dat je er de volgende dag niets meer van weet.

Ik weet wat je graag eet en wanneer de spagettisaus net niet te pikant is -jij houdt immers van pikant eten. Ik weet hoe vaak ik spagetti voor je moet klaarmaken zodat je er zelf niet moet om vragen. Dat is veel vaker dan ik het zelf zou doen, maar ik maak het klaar omdat ik weet dat ik je daar een ontzettend groot plezier mee doe.
Ik weet welke koekjes je hebt het liefste hebt. Ik weet dat als je op donderdagavond doodmoe thuiskomt, je het graag hebt dat er nog licht brand en dat ik op je gewacht hebt met 'Milk & Cookies'.
Je hebt dat nooit gezegd, en daar gaat het om. Je hebt het nooit moeten zeggen. Net zoals ik nooit heb moeten zeggen dt ik het fantastisch vind dat je telkens iets speciaal meebrengt.
Ik weet wanneer je een leugentje om bestwil vertelt en zegt dat wat ik klaargemaakt heb lekker is. Ondertussen heb je leren zeggen : ‘Dit is lekker, maar je moet het volgende week niet nog eens klaarmaken’. Ik weet dan dat je eigenlijk wil zeggen : ‘Als je het nooit meer klaarmaakt zal ik zeker niet zeuren’.
Ik weet wanneer je ’s avonds langskomt. En als je niet op een normaal uur zal aankomen, dat je dan op voorhand zult bellen. En ik ben al lang niet meer zenuwachtig dat ik je die avond zal zien. Ik zie je tegenwoordig immers vaker dan dat ik je niet zie.
Ik weet wanneer je me zult proberen te verrassen. Ik weet vaak op voorhand al wat je van plan bent, maar ik zwijg dan. Ik weet dat jij immers niet graag hebt dat ik je verrassingen verknoei. Maar doordat ik het toch op voorhand weet, kan ik je vaak wel in de juiste richting sturen. En als je daarin meegaat, dan maak je mij nog blijer dan ik al geweest was. Ondertussen heb je ook dat leren aanvaarden.
Ik weet wat je antwoord is op de vraag waarom je mij graag ziet. Je zegt dan altijd dat je mij graag ziet omdat ik ben wie ik ben en daar geen compromissen in sluit. Je ziet mij graag omdat ik ‘complex alternatief’ ben. Geen seriewerk. Maar uniek. Die eerste keer dat je dat zei had een klein beetje uitleg gevraagd, maar ik was heel blij geweest met die uitleg.
Ik weet wat je antwoord is op de vraag wat je mooi vindt aan mij. Als je bij me bent, dan streel je heel langzaam over mijn wenkbrouwen, langs mijn kaken naar mijn oren. ‘Alles wat daar achter en tussen zit, dat vind ik zo mooi aan jou’.
Ik weet dat ik je dolgelukkig kan maken met een voetmassage. Ik weet waar ik je niet moet strelen omdat je dan helemaal opkrolt van de kriebeligheid. Ook als ik je een rugmassage geef –meestal nadat ik er ook eentje gekregen heb- dan weet ik tot waar ik mag strelen. Tot net niet in je lenden. Want dan is het immers niet meer leuk voor je.
Jij weet dat ik graag tegen je aangekropen lig als we samen naar een filmpje kijken. Je weet dat ik links van je wil zitten, want dat dat comfortabeler is voor mij.
Ik weet dat ik voor de film begint altijd een extra blikje cola uit de frigo haal, want ook al had je gezegd dat je niets wilde drinken, na een paar minuten krijg je toch dorst.
Er is al lang geen vuurwerk meer tussen ons. Maar dat moet ook helemaal niet. Daar hebben we het wel nog nooit samen over gehad, maar ik voel gewoon dat de rustige liefde tussen ons ook voor jou veel belangrijker is dan allesoverheersende passie.
Het leven is immers geen vuurwerk.
Het gaat erom dat je me vastneemt op momenten dat ik het nodig heb, zonder dat ik er moet om vragen. Dat je mijn rug streelt en me zo zachtjes laat thuiskomen. Zonder dat ik er expliciet om moet vragen. Maar je hebt dan in mijn ogen gezien dat niet alles ok is.
Het gaat over zonder woorden horen dat je mij graag ziet. Omdat je ’s morgens mijn boterhammen gesmeerd hebt. Of op zaterdag een zachtgekookt eitje hebt klaargemaakt zonder dat ik er moest om vragen.
Het gaat om het feit dat we, zonder dat we dat ooit hebben afgesproken, ’s morgens nog 9 minuten snooze-tijd dicht tegen elkaar kruipen, telkens op dezelfde manier. Mijn hoofd in de kom van je schouder, links van je. Op een of andere manier pas ik daar beter in.
Het gaat om mijn tandenborstel natmaken, er een streepje tandpasta opdoen en em dan weer bevochtigen, nog voor ik de badkamer binnenkom. En dan mijn tanderborstel aangeven zodat we samen onze tanden kunnen poetsen.
Het gaat erom dat je mij steeds opnieuw wil blij maken. Met klein dingen.
Dat je weet dat ik op dinsdagmorgen altijd gehaast ben bvb. Omdat ik blijkbaar steeds opnieuw vergeet dat die ene leverancier – diegene die op dinsdag altijd langskomt – er steeds in slaagt om 10 minuten te vroeg te zijn. En dat je dan mijn boterhammen al gesmeerd hebt. En als ik dan ’s middags kijk wat er tussen zit ik nooit teleurgesteld ben.
Het gaat erover dat ik weet wanneer jou iets dwars zit. Je hoeft het niet gezegd te hebben. Soms voel ik het al nog voor je de deur hebt opengedaan. Het enige dat ik dan echt moet doen is je heel stevig vasthouden.
Ik moet niet aan je vragen of ik het bad zal laten vollopen. Ik weet wanneer jij in bad wil bekomen van alle spanningen van de wereld. En ik weet dat je na een kwartiertje vraagt om even langs te komen om je rug te wassen. En ik weet dat het al lang niet meer om het wassen gaat.
Het gaat over het feit dat ik voor jou een appeltje schil als we samen in de zetel zitten.
Het gaat over die chocomelk met banaan die je mij maakt als ik ’s avonds nog voor mijn computer zit. Het gaat erover dat je daar niet lastig van wordt dat ik vaak mijn computer opzoek. Het gaat erover dat je de computer niet als concurentie ziet. Je weet immers dat ik jou liever zie.
Het gaat erover dat we dezelfde TV-programma’s graag zien. En dat ik op voorhand weet of jij ergens graag naar zal kijken of niet. Als ik naar Witse kijk, dan weet ik dat ik je niet moet vragen om mee te kijken. Als ‘Desperate Housewives’ wordt uitgezonden, dan weet ik evenhard dat ik daar best niet alleen naar kijk.
Het gaat erom dat je ‘Altijd’ antwoord als ik je vraag om voorzichtig te zijn.
Het gaat erom dat ik nog steeds zelfstandig een beslissing kan nemen of iets kan kopen zonder het jou op voorhand te vragen, maar dat ik dat gewoon soms niet doe. Niet omdat jij dan kwaad zou worden - want dat wordt je niet meer - wel omdat ik ondertussen weet wat kan en niet kan.
Het gaat erom dat ik alleen ergens naartoe kan gaan, zonder dat je dat erg vindt - ik moet uiteraard niet overdrijven.
Het gaat erom dat jij ook wel eens tegen je zin meegaat met mij. Het gaat erom dat je aanvoelt wanneer 'met mij meegaan' voor mij belangrijk is.
Het gaat erom dat ik je graag zie, dat jij mij graag ziet en dat ik je eigenlijk niet meer kan missen.
Het gaat erom dat ik je als vanzelfsprekend heb leven aanvaarden in mijn leven. Je bent er. Niet om te negeren en niet 'zomaar'. Maar je bent er wel, en met 'gewoon' liefde, aandacht en genegenheid weet ik dat je blijft.
Het gaat erom dat wij samen een heel mooi stukje paradijs hebben opgebouwd.
Het gaat erom dat ik je zo graag zie dat ik het nu aan de ganse wereld wil verkondigen.

Karen herinnerde zich nog dat Geert helemaal week geworden was toen hij soortgelijke woorden las.
Twee jaar daarvoor hadden ze elkaar voor de eerste keer ontmoet.
Na die hele toevallige eerste ontmoeting waren er meer toevallige ontmoetingen gekomen. Dat die uiteindelijk allemaal niet zo 'toevallig' waren had ze ook wel vlug begrepen, maar als Geert wilde dat ze het spelletje meespeelde dan zou ze dat doen. Na enkele weken begonnen ze elkaar op een veel regelmatige manier te zien en nog een paar weken later woonde Karen bijna bij hem.
Bijna. Want alhoewel ze meer avonden wel dan niet bij elkaar waren, maakte Geert niet echt aanstalten mo haar te vragen bij hem in te trekken. En Karen wilde ook niet te veel druk zetten op iets dat zo mooi en teder was.
Op het moment dat ze hem officieel haar liefde verklaarde, was er iets veranderd. Niet bruusk en niet pijnlijk. Ze hadden een aantal keren heel ernstig met elkaar gepraat en het leek wel alfof de genegenheid die hen bij elkaar gebracht had, hen nu hielp om afscheid van elkaar te nemen.

Maar deze mooie woorden, deze tekst kwam van Lisa.
Enkele weken geleden had Lisa haar gezegd dat er groot nieuws zou aangekondigd worden binnenkort en dat Karen post zou ontvangen. Dat Lisa met post 'POST' had bedoeld had ze echter niet kunnen raden.
Op de huwelijksaankondiging van Lisa en Keith stond deze liefdesverklaring.
Allé ja, dit was de Liefdesaankondiging van Lisa geweest. Keiths bijdrage was even veelzeggend geweest.
En nu was er dus de huwelijkskaart gekomen. Lisa en Keith gingen trouwen.
En uiteraard zou Karen daarbij aanwezig zijn.