Etiketten: chuck
20 november 2003
Nadat Chuck was overleden, veranderde er veel in het opvanghuis. Margie werd aangesteld om tijdelijk de leiding op zich te nemen totdat de vacature opgevuld zou worden en ondertussen was het een komen en gaan van jonge uitzendkrachten. Rachel, de enige waar Nick nog een hechte band mee had, had al lang geleden haar ontslag genomen om alsnog haar lang gekoesterde wens om een microboerderij te runnen uit te laten komen. Hij had Barbara het afgelopen jaar, sinds ze in Vancouver was gaan werken en wonen, maar sporadisch gezien en had meer brieven geschreven dan ooit.
17 november 2002
"Wat wil je er bij drinken?", vraagt Nick aan Barbara. "Laten we een heerlijk Californische Zinfandel proberen", antwoordt ze resoluut en Nick verbaast zich enigszins over haar wijnkennis. "Jaha. Dat had je niet gedacht he?" Nick kijkt Barbara even aan alvorens te antwoorden. "Nee. Inderdaad. Ik ben aangenaam verrast. Eindelijk een tafelgenoot die zelf haar wijn kan uitkiezen", zegt hij lachend en Barbara lacht van harte mee.
8 november 1996
Nick bevindt zich al vroeg in de ochtend op de markt van Idaho Falls. Hij is vanmorgen extra vroeg opgestaan om als eerste te kunnen kiezen uit de verse producten die er zijn. Hoewel, vers? Het meeste is geïmporteerd uit Europa, Nieuw-Zeeland of komt uit de zuidelijke staten. Het is in deze tijd van het jaar natuurlijk lastig om met verse streekproducten te werken als je een bepaald menu in gedachten hebt. Nick wil echter zijn uiterste best doen om een zo gebalanceerd mogelijke maaltijd te creëren voor de speciale gasten van vandaag. Hij vindt het toch wel spannend: De man die ‘zijn’ keuken had betaald kwam voor het eerst uit die keuken eten.
5 november 1996
Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets. Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak.
2 november 1994
Wanneer Nick de passengersterminal van het vliegveld van Idaho Falls verlaat, staat Rachel hem al met een opzichtig bord van de YMCA op te wachten. Het is vreemd; het voelt aan de ene kant als 'thuiskomen' terwijl hij hier, in Amerika, toch al achttien jaar niet meer is geweest en zich niets meer kan herinneren uit die tijd toen hij nog maar twee jaar oud was. Aan de andere kant voelt het als verraad naar zijn nog overgebleven familieleden in Nederland dat hij zonder hen van te voren in te lichten, met de noorderzon is weggegaan.