Mijn vrouw komt graag naar Claudia. Zo noem ik deze winkel, haar winkel, ik vind dat gemakkelijk. Vroeger ging ik mee naar binnen, maar ik snap daar toch niet veel van mevrouw. Jaja, trek maar een foto. Zo goed?

Ge weet dat mannen niet veel verstaan van flatterende kleuren en ensemblekes. Kijk, als ik dan zeg dat het schoon is, moet ik ook nog uitleggen waarom. Dat kan ik niet. Schoon is schoon, dat is toch niet moeilijk hè. Ja en dan komt daar ruzie van en dan stapt ze met een rode kop naar buiten, zonder aankopen en dan moet ik heel de weg naar de auto horen dat ik een gestampte boer ben.

In de auto pak ik haar dan eens goe vast, geef haar de Visakaart en dan mag ze van mij op haar gemak die winkel gaan leegkopen. Dan stopt ze gelijk met wenen en ons huwelijk is weeral gered, hahaha.

Nu met onze Keanu maken we er een uitstapke van. Zij gaat eerst shoppen en daarna gaan we een pannenkoek eten in het Hortahuis. Dan kan ze haar aankopen nog eens uit de zakskes halen en aan ons laten zien, want ik ga niet meer mee naar binnen hè, dat is voor Keanu ook niet plezant. Nee, ik kijk liever met hem naar de passanten om commentaar te leveren.

Zo gelijk laatst ook:

-Zie je dat meisje met haar gitaar?
-Ja papa. Ze zingt mooi hè, ook al is ze arm.
-Die is niet echt arm jongen, ze vindt het gewoon romantisch om op straat te staan zingen.
-Wat is dat romantisch papa?
-Een sprookje jongen.