"Wij zijn toch een perfect gezinnetje, hé?, fluisterde hij liefkozend in Nima´s oor. "Ja" zei ze, maar tegelijkertijd wist ze vanbinnen dat ze heel hard aan het liegen was, want eigenlijk was dit het tegenovergestelde van wat ze voelde.

"Is er genoeg zout op de patatten? Heb je de planten al water gegeven? Is mijn hemd al gestreken voor die vergadering van morgen?" Het was inmiddels een standaardzin geworden. Eentje, die er net zo vlot uitrolde als "Goeiemorgen, schat" ,al had die laatste uitspraak inmiddels ook alle betekenis verloren. Patrick was leraar, maar voelde zich schooldirecteur. Nima was financieel beheerder van een bejaardentehuis, maar eenmaal thuis waande ze zich onderdeel van een harem.

"Genoeg", ging het door haar hoofd. Was het een midlife-crisis die haar parten speelde? Ze was vorige week 42 geworden, de kinderen waren inmiddels flinke pubers geworden en ze ervaarde dit als last op haar schouders. Al die zorgen over hun schoolresultaten, of ze er wel bij hoorden (want in haar hoofd weergalmden nog de pesterijen die ze zelf had ervaren en ze haar kinderen absoluut wou besparen), ook geldzorgen, want die jongelui jaagden er flink wat door op een week. Maar dat was allemaal klein bier in vergelijking met de burn-out die ze ervaarde in de relatie tegenover haar man.

Natuurlijk was er na al die jaren een stramien in hun leven gekomen: hij waste altijd de auto op zondag, terwijl zij het huis schoonmaakte. Door de week kookte zij, in het weekend was hij aan de beurt, enz. Het was allemaal vanzelfsprekend geworden en dat mocht het ook zijn, maar toch voelde ze er zich vanbinnen allemaal niet zo gelukkig mee. Er was geen dankbaarheid en ze wou gewoon iets totaal anders.

Als Nima nadacht over al die jaren -ze had nooit veel nagedacht, dus het werd wel eens tijd -begon het daar vanbinnen te koken. Ze was altijd meegegaan met de flow: ze was een iets beter dan gemiddelde leerling geweest op school. Als student was ze netjes door alle jaren geraakt in eerste zit. Toen ze net afgestudeerd was, is ze getrouwd. Op haar 27e was ze aan kindjes begonnen. Toen die kinderen naar school begonnen te gaan, was ze minder beginnen werken om ze thuis op te vangen, enzovoort. Haar sociaal leven had bestaan uit: wat praten over de kinderen aan de schoolpoort of praten met andere moeders op het werk. Want die drop-outs, die vrouwen, die voor een kinderloos bestaan gekozen hadden, waren in haar ogen maar 'freaks'.

Maar nu wou ze niets liever dan bij die 'drop-out-familie' behoren, dus smeedde ze haar plan. Een paar maandjes reizen doorheen een exotisch land zonder man en kinderen; dat zag ze wel zitten. Al had ze nooit veel zelfstandigs ondernomen, nu moest en zou het gebeuren. Ze wou haar man niet meteen op de hoogte brengen, dus werkte ze heimelijk aan haar project. Eerst raapte ze de moed bijeen om eens een praatje te gaan maken met diegenen tegen wie ze nooit eerder gesproken had en daarna...aan de slag. Het geheel kostte haar enkele maanden, want ze had weinig ervaring met dergelijke avonturen: tickets boeken, visum in orde brengen (verder dan Italië was ze nooit geraakt en daar hadden ze geen visum voor nodig gehad), hotels zoeken, een reisweg plannen,...

Op 20 november was het dan eindelijk zo ver. Daags tevoren had ze haar koffers gepakt en verstopt op zolder; vandaag was dan het vertrek: om 15h23 zou haar vliegtuig naar Mumbai vertrekken. Ze vond het ongelofelijk spannend en keek uit naar haar groots avontuur, maar had tegelijk een beetje angst voor de reacties van het thuisfront. Ze had haar man en kinderen niets laten weten -die zouden het haar vast uit haar hoofd gepraat hebben, dus begon ze een briefje te pennen...