De ober had al een tijdje de rekening gebracht. Van de drie tafelgenoten had de oudste rustig het briefje ter hand genomen, eventjes bekeken, de schouders opgehaald en had de rekening dan onder het glas melk geschoven.
Maar dat was reeds meer dan tien minuten geleden. De ober wou nu echt wel de betaling ontvangen. De klanten aan die tafel hadden sindsdien ook niets meer bijbesteld, maar ze deden geen teken dat ze zouden betalen en stonden ook niet recht om op te stappen. Wat was dat toch? De ober twijfelde nog even, sprak er zelfs een collega over aan, zo van, ken jij die klanten.

Maar neen, het waren nieuwe klanten. De ober besliste dan toch maar om naar de tafel te gaan en te ontvangen. Hij kwam naderbij, knikte vriendelijk en richtte zich tot de man die daarnet de rekening al eens ter hand genomen had.
"Heren, ik wil graag uw betaling ontvangen. Ik moet zo dadelijk mijn kassa afsluiten ..."
De oudste van de drie keek de ober rustig aan, wees met zijn linkerhand naar de rekening en sprak stilletjes.
"Ik wil gerust ons verbruik betalen, maar met de rekening die u ons gegeven hebt, zal dat niet gaan"
De ober nam snel de rekening op, controleerde het detail maar volgens hem klopte de rekening.
"Deze rekening klopt, mijnheer. Ik begrijp dan ook niet waarom u ze niet zou betalen ..."
De oudere klant glimlachte minzaam.
"O, maar het kan goed zijn dat de rekening wiskundig klopt, ik heb dat niet nagekeken. Het probleem is dat ze niet strookt met mijn kunstgevoel."
De ober geloofde zijn eigen oren niet. Rekening? Kunstgevoel?
"Mijnheer, hoe bedoelt u?"
De man wees naar de tafel.
"Ziet u dat nu zelf niet? Het tafelblad is wit, de borden zijn wit en behalve dat staat hier nog enkel een glas met witte melk. U brengt ons een rekening op wit papier, maar dat dan volledig ontsierd is door die zwarte tekentjes! Bah, wat vies. U denkt toch niet dat wij zo'n rekening gaan betalen?"
Dit had de ober nog nooit meegemaakt, terwijl hij toch al jaren in het vak zat en al in tal van zaken gewerkt had. Dit grapje zou niet pakken.
"Mijnheer, moet ik dan een wit blad papier brengen met daarop de rekening in witte letters? U weet toch zelf dat zoiets niet mogelijk is."
Maar de klant liet zich hierdoor niet van de wijs brengen.
"U ziet zelf maar hoe u het oplost, maar u begrijpt wel dat de huidige vormgeving aanstootgevend is."
De ober trok zich terug, niet wetende wat gedaan. Hij stapte meteen naar de zaakvoerder aan wie hij het voorval uitlegde. Deze grinnikte. "Het toeval wil toch wel dat ik hier in een lade van mijn bureau misschien wel de oplossing liggen heb. Wacht, ik los dit zelf op."
De zaakvoerder nam een mooie witte doos uit een lade en toog naar de tafel waar de lastverkopers aanzaten. Op minzame toon sprak hij de heren aan.
"Kijk heren, ik verneem dat uw kunstgevoel problemen heeft met het kleurcontrast tussen de rekening en de omgeving. Maar u weet natuurlijk best dat de wet ons verplicht om de rekening duidelijk leesbaar aan te bieden. Wij zijn tot het uiterste gegaan door doelbewust te kiezen voor wit papier, en ik vind het jammer dat u onze inspanningen niet naar waarde weet te schatten ..."
Maar de oudere klant reageerde niet, en dus moest de zaakvoerder wel nog wat verder gaan. Hij nam de witte doos, opende ze en toonde aldus een mooie sierlijke revolver waarvan het handvat gemaakt was in ... wit marmer!
"Kijk aan u de keuze. Ofwel betaalt u mijn rekening op wit papier, ofwel moet ik deze revolver met wit handvat gebruiken om u te overtuigen ..."
De oudere klant zag hier de grap niet van in. Zijn ogen stonden koud. Hij keek de zaakvoerder recht in de ogen.
"Zijn de kogels ook wit ...?"
De zaakvoerder had hier niet op gerekend en kon niet anders dan neen zeggen. De klant stond recht en ging vlak voor de zaakvoerder staan.
"Dan verbied ik u naar mij te schieten."
Hij draaide zich, wenkte zijn tafelgenoten en verliet rustig de zaal.