Sommige foto's zijn toch wel een unieke bron voor herinneringen. Je kijkt naar een foto, een snapshot van één bepaald moment, en toch zie je meteen weer het hele verhaal voor jou.

Neem nu deze foto. Ik weet nog perfect dat ik deze genomen heb kort nadat ik mijn eerste gsm met fotofunctie had. Ik heb die foto genomen op een zondagavond en voor mij is dat de uitgangsavond. Je moet weten dat ik haarkapper ben, en wij haarkappers hebben ons weekend op zondag en maandag. Maar op maandag werkt bijna iedereen, en zo kunnen wij op maandag alleen andere haarkappers ontmoeten. Zondagavond is dus de ideale avond om de bloemetjes buiten te zetten.

In de periode van deze foto zat ik zonder vaste vriendin. Ik had natuurlijk wel af en toe "touche" zoals wij zeggen, maar feitelijk leefde ik single. Het was niet de sterkste periode uit mijn leven. Je moet weten dat ik zeer lang met succes meegedaan heb aan coiffurewedstrijden; man ik deed dat graag. Maar in die periode sloeg het wat tegen en ik moet eerlijk zeggen dat ik bijna geen wedstrijden meer won. Ik zat er nog enkel bij om den hoop groter te maken, zoals wij zeggen. Ik kan je trouwens verzekeren dat het onnozelaars zijn die beweren dat deelnemen belangrijker is dan winnen.

Nu, daar gaat het niet over. Ik was die avond uitgegaan. Via-via was ik beland op een avondje dat georganiseerd werd in een dansschool ergens in Brugge. Je moet natuurlijk weten dat ik graag dans. De vrouwtjes zeggen ook altijd dat ik een zeer goed danser ben. Maar, God, die avond viel het tegen. Het grootste deel van het publiek waren hoe zal ik het zeggen, allez, ouwe mensen. Geen bejaarden, begrijp mij niet verkeerd, maar toch allemaal mensen die een pak ouder waren als ik. En de muziek was natuurlijk navenant. Zo ne keer een liedje, dat gaat nog, maar toch niet heel den avond, hé.

U begrijpt het al, ik was pissed. Bovendien was bijna iedereen van de aanwezigen in koppel en dus kon ik zo maar niet vrij dansen ne keer met de ene en dan met de andere.

Ik was al blij dat ik met mijn eigen wagen gekomen was en zo hield ik het daar voor gezien. In de parking stapte ik wat ontdaan naar mijn wagen. Ik keek een beetje rond en, niet dat ik er speciaal op lette, maar toevallig merkte ik op dat er geen camerabewaking was in die parking. Ik was op mijn gemak want er was wel voldoende verlichting. Ik opende de koffer van mijn wagen om mijn dansschoenen uit te doen en gemakkelijker schoeisel aan te trekken om te rijden, zo vlotte stappers met crêpe zolen. Mijn oog viel ook op mijn wedstrijdkoffer, met mijn materiaal met pruiken en maquillage voor als ik naar wedstrijden ga. En dan had ik plots die ingeving van één plus één is twee. Ik was pissed. Ik beschikte over materiaal om snel mijn uiterlijk te veranderen zodat ik onherkenbaar was en bovendien was ik in een parking zonder camerabewaking!

Ik koos snel een pruik en veranderde de vorm van mijn gezicht zodat ik er dikker uitzag en nu een snorretje had. Dankzij mijn crêpe zolen sloop ik geruisloos naar een hoek van de parking en wachtte dat er iemand voorbijkwam. Lang hoefde ik niet te wachten. Een dametje kwam eraan. Het leek een proper madammeke te zijn, nog redelijk jong en goed opgemaakt. Ik keek voorzichtig rond of er nog iemand was. Neen, alles was rustig. Ik liet alle tegenstand van de voorbije weken in mij opwellen. Ik voelde een woede in mij die ik nog nooit gevoeld had. In twee stappen was ik bij het dametje, twijfelde niet en gaf haar een slag tegen het hoofd. Man dat ging vlot. Zij keek een seconde verwonderd en zeeg neer op de grond. Paf, gedaan. Ik stond er zelf een beetje van te kijken. Bij mij had het goed geholpen want mijn woede was weg.

Om toch niet in de problemen te komen sleepte ik het dametje in een rustige hoek. Ik voelde toch eens aan haar pols dat ze toch wel oké was, want dat kon toch de bedoeling niet zijn, hé. Ze lag daar feitelijk mooi, zelfs met een zalig glimlachje, de benen een beetje vreemd geplooid.

Ik draaide mij om en wou naar mijn auto stappen. Ik zocht al naar mijn autosleutels en voelde mijn gsm. Hé, ja. Een fotootje nemen, als herinnering, voor later.