Etiketten: glenn
30 november 2008
De dag nadat ze het verschrikkelijke nieuws hoorde, is Ashley bij Erin gebleven en hebben ze het over het doen en laten van haar vader gehad. Erin heeft haar eigen moeder gebeld om te vragen naar het adres van Dr. Ludovic. Ashley had zoveel vragen die ze nooit meer aan haar vader zal kunnen stellen, en Erin had zoveel veronderstellingen opgebouwd die ze niet zomaar wilde ventileren, dat ze de professor om raad wilden vragen. De man was diezelfde dag nog naar Erin’s huis gekomen, had al zijn afspraken geannuleerd en was bereid om Ashley zoveel mogelijk inzicht te geven in de psyche van haar vader.
27 november 2008
Erin komt moe de studio uit. Ze hebben vandaag hard gewerkt aan een nieuwe productie en de regisseur die ze moet assisteren is een man met wie ze nog niet eerder heeft gewerkt. Hij is een flamboyante Iranees met een bijna onverstaanbaar accent en het kost Erin moeite hem bij te houden. Ze twijfelt even of ze snel wat in de artiestenfoyer zal eten maar bedenkt dan dat het er druk zal zijn omdat een buitenlands balletgezelschap deze week in het theater optreedt. Het is donker en guur; de sombere winter neemt steeds meer van de kleurrijke herfst over.
26 november 2008
Nick voelt zich al de hele dag onrustig. Ondanks het feit dat hij vannacht wél goed heeft geslapen en de voorbereidingen voor het diner gesmeerd lopen, is hij niet in zijn sas. Een soort onheilspellend gevoel wat van binnen zeurt en maar niet weg wil gaan. “Ach, misschien komt het wel door alle drukte”, denkt hij. Vanaf negen uur vanochtend is het al een komen en gaan van mensen. Pers, leveranciers, werknemers, schoonmakers, nog een klusjesman voor de laatste puntjes.
23 november 2006
Het is koud in Seattle. Nick had verwacht dat de temperatuur hier aangenamer zou zijn dan in Vancouver, maar niets is minder waar. De gure wind blaast om hun pas betrokken appartement en hij zit alleen in de woonkamer. Hij is niet gelukkig. Wat hem betreft waren ze nog een hele tijd in Vancouver gebleven. En nu het enige voordeel wat hij had kunnen bedenken, de temperatuur, ook nog tegenvalt, hoeft het voor hem al helemaal niet meer.
8 november 1996
Nick bevindt zich al vroeg in de ochtend op de markt van Idaho Falls. Hij is vanmorgen extra vroeg opgestaan om als eerste te kunnen kiezen uit de verse producten die er zijn. Hoewel, vers? Het meeste is geïmporteerd uit Europa, Nieuw-Zeeland of komt uit de zuidelijke staten. Het is in deze tijd van het jaar natuurlijk lastig om met verse streekproducten te werken als je een bepaald menu in gedachten hebt. Nick wil echter zijn uiterste best doen om een zo gebalanceerd mogelijke maaltijd te creëren voor de speciale gasten van vandaag. Hij vindt het toch wel spannend: De man die ‘zijn’ keuken had betaald kwam voor het eerst uit die keuken eten.
5 november 1996
Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets. Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak.
4 november 2006
Lisa begon die dag met tegenzin aan haar werk. Niet omdat ze haar werk niet graag deed, juist integendeel. Het was haar laatste avond in Canlis, een van Amerika's beste fine dining restaurants, en ze had geen zin in afscheid nemen.
Ze had de afgelopen vier maanden zo ontzettend veel geleerd van Jeff, Kellie en David. Van de drie restaurants waar ze tot nu toe een externship gedaan had, was dit er eentje die er met kop en schouders bovenuit stak. Ook de omgang van het personeel met elkaar was er eentje om te koesteren. Mark en Brian behandelden hun personeel niet als 'personeel' maar als medewerkers in dezelfde familiezaak.