Vijftien minuten zat hij daar al aan de kant van de weg. Doodstil hield ie mij in de gaten. Met indringende ogen volgde hij elke beweging die ik maakte.
Ik had me enkele uren geleden onder deze boom neer gevleid. De eerste lentezon was verschenen en ook al diende ik mijn jas hoog dicht te sluiten en een fleecedekentje onder mijn poep te leggen, het deed deugd. Genieten van die zonnestralen op mijn snoetje.

Ik had voldoende tijdschriften meegenomen en mijn notaboekje. Mijn beste manier om inspiratie op te doen : artikels lezen en wat me opvalt noteren. Later werden daar vaak artikels uit geboren.
Zo af en toe streek een schaduw over mijn gezicht en keek ik op.
Wandelaars die ook van het zonnetje wilden genieten slenterden voorbij. Pendelaars die de kortste weg namen liepen aan een ander tempo voorbij.
Ik had em dus wel al een paar keer gezien in mijn ooghoeken, maar nog niet echt 'gezien'. Pas bij de vierde keer realiseerde ik me dat er ondertussen al wel wat tijd verstreken was, en dat ie daar nog steeds doodstil zat.
Ik legde mijn tijdschriften neer en staarde hem recht aan.
Heel trots bleef hij mij recht aankijken. Hij leek trots om wat hij had en ik niet.
Maar ik begon te lachen. Ik wist immers wat ik in de zak van mijn jas gestoken had.
Een schitterende groene granny smitch haalde ik te voorschijn en ik zette er mijn tanden in.
Was ie daar nu zo verbaasd over dat zijn bek openviel van verbazing ? Want hoe anders kan ik verklaren dat het op de grond viel en onder het hek door rolde. Hij deed zijn best om er nog achter te lopen, maar de groene bal was weg.