Ze liet haar hoofd tegen de hoofdsteun van de limousine vallen, haar ogen gesloten. Vastbesloten was ze, om kinderachtige en rebelse toestanden achterwege te laten. Ze had dan ook niet meer geklaagd bij de zoveelste afspraak die haar ouders voor haar maakten, maar gewoon toegestemd. Pas 24 geworden, maar haar ouders hadden nog zoveel te zeggen in haar leven.

"We geloven niet in uithuwelijkingen," zei haar vader dan, "maar het leek ons een goed idee om een afspraak te maken met de zoon van ..." Meestal stopte ze dan al meteen met luisteren. Alsof het haar kon schelen over wie het ging. Haar ouders waren nog ouderwets. Ze zagen haar graag trouwen met iemand van dezelfde stand. Het had haar al moeite gekost om hen te overtuigen haar te laten werken. Maar ze vermoedde dat dat eerder aan haar job lag, dan aan het principe. "Financiële bemiddelaar op het OCMW?!" Haar moeder riep nooit, maar ze had het geïnterpreteerd als hysterisch geschreeuw. Toen ze boekhouding ging studeren, hadden haar ouders dat dus waarschijnlijk goedgekeurd met het idee in hun achterhoofd dat ze voor een bedrijf kon gaan werken en rustig een bureaujob zou kunnen gaan uitoefenen. Niet dus. Maar na lang aandringen hadden ze haar het werk toch laten doen.

Vandaar dat ze nu zo gemakkelijk toestemde om de mannen die haar ouders uitkozen te ontmoeten. Ze werd nooit verplicht om hen een tweede keer te zien, als ze dat niet wou, en daar maakte ze meestal gretig gebruik van. Tot nu toe waren het óf arrogante klootzakken geweest, óf onaantrekkelijke sufferds. En dan was ze nog vriendelijk, vond ze. Haar ouders hadden wel onderlinge blikken uitgewisseld, toen ze na het laatste diner terugkwam en meteen haar tennisracket had genomen om buiten, in het donker en de koude, met haar avondjurk nog aan, de ballenmachine aan te zetten en keihard elke tennisbal weg te meppen.

Haar moeder had het idee dan ook voorzichtig gebracht dit keer. "Ken je de zoon van Markies de Cardullac?" "Nee, ik geloof het niet. Cardullac, is dat niet Zuid-Frankrijk?" "Ja, we hebben de familie overlaatst ontmoet. Een knappe en intelligente jongeman, zo leek het me. Zou je niet eens met hem uitgaan?" "Met iemand van Zuid-Frankrijk?"

Ze moet een beetje te ongelovig geklonken hebben, want haar moeder nam haar hand vast en kneep er kort even in. Dat gebaar kende ze maar al te goed. Als haar moeder geen gravin was geweest, maar een type zoals Ma Flodder, dan was dat kneepje een oorveeg geweest. Vroeger kwam er ook altijd een opmerking bij. "Let op je toon, jongedame!" of "Let op je woorden, jongedame!" Nu volgde er gewoon een harde blik, die exact hetzelfde zei, en nog zo veel meer.

"Zuid-Frankrijk is het einde van de wereld niet, Stefanie. We dachten dat jullie het leuk zouden vinden om een keer in Parijs uit te gaan."

Niet dat ze van plan geweest was om nee te zeggen, maar Parijs maakte haar ja toch net iets enthousiaster. Zelfs al zou het gezelschap tegenvallen vanavond - iets waar ze begon van uit te gaan - dan kon ze tenminste nog genieten van de stad. Daar was ze ook meteen mee begonnen. Ze was in de vroege namiddag aangekomen in het hotel, had plaatselijk een afspraak in een schoonheidssalon en was daarna meteen gaan winkelen. Daarvoor was ze wel tegen haar ouders moeten ingaan. Ze hadden haar een jurk willen uitkiezen, maar dat had ze niet zien zitten.

"Moeder, we verschillen teveel in leeftijd om nog dezelfde smaak te hebben. Vertrouw er nu maar op dat ik een gepaste jurk zal kiezen." Zo gemakkelijk was het natuurlijk niet gegaan. Ze had haar ouders moeten overtuigen dat ze wel degelijk een jurk zou dragen. Geen jeans en een trui, zoals ze veel liever deed. Ze wist ook wel beter dan dat. Alsof ze binnen zou mogen in het restaurant als ze die kleding aanhad. Maar de dingen die haar ouders voor haar uitkozen waren gegarandeerd het laatste wat ze zelf zou kiezen. Dus had ze beloofd Jean-Pierre - hun persoonlijke chauffeur en voor deze avond ook haar beschermengel - een foto te laten nemen.

Van haar nieuwe blauwgroene halterjurk. Het was de laatste nieuwe modekleur, maar een simpele jurk tot net onder de knie. Met een brede grijze gebatikte sjaal om haar schouders te bedekken. En een handtasje en nieuwe pumps natuurlijk. Eigenlijk viel het best nog mee, voor de wat meer chique kleding dan ze gewoon was. Alleen die hoge hakken waren vreselijk oncomfortabel, maar daar had ze zelf voor gekozen. Ze mat immers maar een meter vierenzestig en ze had gerust wat foltering over om net dat beetje groter te zijn. Acht centimeter zelfs.

Het restaurant waar ze werd afgezet was erg opzichtig. Reden te meer om gelukkig te zijn dat ze haar eigen kleren had mogen kiezen. Haar ouders zouden haar hebben opgetut als een prinses. Eentje van tien jaar jonger weliswaar. Ze snapte nog steeds niet waarom een rustige bistro niet goed genoeg was. In dit soort plaatsen ging je je toch automatisch anders gedragen dan dat je echt was?

Ze werd binnengeleid door een portier en voelde de gezellige warmte over haar heen stromen. Haar sjaal werd mooi opgevouwen in een kastje gelegd door een man waarvan ze vermoedde dat het zijn enige taak was om de juiste buitenkledij aan de juiste persoon te koppelen. De maître d' ging haar voor naar een tafeltje achterin. De jongeman daar stond recht toen ze aankwam, zoals het hoort, en was zij even blij dat ze die hakken aanhad, want hij was nog zeker tien centimeter groter dan haar.

"Bonsoir, mademoiselle. Frederic du Cardullac." hij sprak met een charmante, warme stem, maar zijn lichaamstaal straalde arrogantie uit. Ze zuchtte binnensmonds, maar toverde een iets te enthousiaste glimlach op haar gezicht. "Bonsoir. Ik ben Stefanie." Ze dacht er even aan om te giechelen, maar hield zichzelf in. Regel één, nooit overdrijven met fake doen, regel twee, nooit ofte nimmer giechelen!

Hij kuste lichtjes haar hand, zoals het hoort en hield haar stoel voor haar uit bij het zitten, ook zoals het hoort. Ze begon al een fobie te ontwikkelen tegen de voorspelbaarheid van alles. Ze praatten kort even over het weer en het verkeer tot Parijs, maar dan viel een stilte. De maître d' bracht hen gelukkig snel menu's en de wijnkaart en vertelde dan uitgebreid over de specialiteit van de dag. Ze koos ervoor om de jongeman aan de andere kant van de tafel te bestuderen. Hij leek aandachtig te luisteren, en zag er niet zo hautain uit op die manier. Precies alsof... precies zoals zij zich voordeed eigenlijk. Ze hield zich meestal oppervlakkig bij deze ontmoetingen, omdat de jongens die ze tot nu toe was tegengekomen toch niet verderkeken dan haar uiterlijk. Misschien kon ze eens proberen zichzelf te zijn en zien of deze jongeman ook echt hautain en arrogant was, of ook gewoon zo deed om misschien wel dezelfde reden als zij.

Nadat ze een menu gekozen hadden, opende ze terug de conversatie. Ze had trouwens opgemerkt dat zijn conversatie met de sommelier over de wijnkeuze zowel heel gesofisticeerd was als ook heel vlotjes en normaal gebeurde. Dus ze koos geen koetjes en kalfjes-onderwerp. "En, slagen jouw ouders er ook altijd in om de verschrikkelijkste partners te kiezen om mee te dineren?" Hij keek zelfs geaffronteerd op een arrogante manier, vond ze. Toch voor de twee seconden die hij nodig had om haar intonatie en haar lachje te interpreteren. Dan zag ze de transformatie voor haar ogen. Hoewel het nog steeds dezelfde jongeman was en hij nog steeds in identiek dezelfde houding zat, zag hij er volledig anders uit. Zijn gezichtsspieren gaven een totaal andere indruk van zijn echte karakter.

"Ik vermoed soms dat ze met opzet meisjes uitkiezen die ik niet kan uitstaan," hij keek nogal gepijnigd, maar dan lachte hij voluit, "of ze tikken gewoon de gekste combinaties van zoektermen in op online dating sites." Ze vermoedde dat daar nogal wat verhalen achter konden zitten. "Wat is je ergste ervaring tot nu toe dan?" En dan kwam de conversatie vanzelf op gang en ontdekte ze dat zijn ouders hem hadden laten afspreken met een vrouw die twaalf jaar ouder was, dat hij het vreselijk grappig vond dat zij slimmer had gebleken dan de meeste van haar blind dates, dat ze allebei van opera hielden, alhoewel hij toegaf zelf totaal niet te kunnen zingen en dat hij graag reisde.

"Ben je ook al in België geweest?"

"Oh, al enkele keren. In Brussel natuurlijk, maar persoonlijk vond ik Brugge veel meer persoonlijkheid hebben. Antwerpen, Dinant... Ben jij al vaak in Frankrijk geweest?"

"Veel te weinig," gaf ze toe, "we maken meestal grote reizen, alhoewel we in de winter natuurlijk niet heel ver hoeven te gaan om te kunnen skiën."

Vandaar ging het weer over op sport, waarbij ze moest toegeven dat zelfs skiën al bijna teveel sport voor haar was, omdat ze na zowat twaalf jaar nog steeds niet de zwarte afdalingen durfde te nemen. De conversatie vlotte gemakkelijk tussen de heerlijke maaltijd door en Stefanie was blij dat ze eindelijk eens een gezellige avond meemaakte op aandringen van haar ouders. Toen ze die opmerking ook luidop zei, lachte Frederic ook hartelijk mee.

"Wil je misschien nog een wandelingetje maken in Parijs dan," stelde hij voor na het dessert, "om goed te maken dat je dit land nog niet vaak genoeg hebt bezocht."

Stefanie dacht aan de dunne stof van haar jurk, haar blote benen en de hoge pijnlijke hakken die ze nu al enkele uren aanhad en had vooral veel zin om gewoon neer te ploffen op de sofa in haar hotelkamer en in pyjama en met blote voeten nog wat TV te kijken. Maar de avond was ook goed meegevallen en ze zou het zonde vinden om er nu al een einde aan te moeten maken.

Dus ze keek ostentatief even naar zichzelf. "Graag, maar ik ga wellicht doodvriezen eer ik nog maar mijn voeten stuk wandel. Je kan me natuurlijk altijd het nachtleven van Parijs beter leren kennen? Heet dat ook niet cultuur opsnuiven?"

Hij lachte terug. "Hangt er nogal van af waar je je neus gebruikt, Mademoiselle."