Haar eerste kleinkind! Een kleindochter
Ze had niet gedacht dat er nog een dag zou komen dat ze nìet wakker werd met die wrange knoop in haar maagstreek. Níet met een ongelooflijke tegenzin aan de dag begon. Nìet hoefde te twijfelen tussen haar tranen de vrije loop laten of 100 keer slikken tot die krop in haar keel bleef steken en de tranen -voorlopig-wegbleven. Niet het gemis zo pijnlijk voelen opsteken dat ze wenste dat haar mooie grote bed vanzelf halveerde.

Maar die dag , vandaag dus, was toch gekomen. Haar dochter,haar lieve dochter,die na het heengaan van haar vader ook nooit meer dezelfde geweest was, die dochter was vannacht bevallen! En omdat de goden blijkbaar toch beslist hadden dat er al genoeg tegenslag wad nedergedaald op de familie Vandenberck,was alles perfect verlopen. Haar dochter had het fantastisch gedaan,de papa was niet van zijn stokje gegaan en de dochter was een flinke. Eén van bijna 4 kg! Net zoals al hààr kinderen,zwaar en gezond. Ook zij had elke bevalling met glans doorstaan.

Ze was sinds "het gebeuren" haast niet meer uit huis geweest. Ja,de boodschappen moesten natuurlijk gedaan worden, het leven ging verder meneer,maar ochgot, wat at zij nog? Ze schaamde zich soms om haar karig gevulde kar voor dat lieve meisje aan de kassa. Ze kon gerust inkopen doen voor een hele week. Verse dingen smaakten haar toch niet meer. Blikjes,microgolfschotels , makkelijk zat.

Maar vandaag was ze met plezier weggegaan , naar het station. Om met de metro naar het ziekenhuis te gaan. Ze was zenuwachtig.Het ging allemaal zo snel.Ze voelde zich wel blij maar ook zo onwennig.De voorbijrazende trein stoof wind in haar gezicht.

En in die ene minuut besefte ze dat ze de keuze had: ging ze bij haar man of bij haar kleindochter?