Het leven is simpel.
Niet eenvoudig maar wel simpel.
Je bent gelukkig of niet en als je niet gelukkig bent dan moet je iets gaan doen waar je gelukkig van wordt.

Luigi had dat eigenlijk wel goed gezien. Telkens Karen dreigde in een dipje te verzeilen dacht ze terug aan Luigi. En dat was dan ook de reden waarom 'dipjes' al weer heel lang geleden waren.

Waarschijnlijk zelfs geleden van toen haar werkgever haar op 24 december als kerstcadeautje een C4 gegeven had. Dus vatte Karen meestal de koe bij de horens als het leven weer 'vieze' plannen leek voor te hebben met haar.
Na 5 jaar samenwonen had Gert haar verteld dat hij op een ander gevallen was. En hij wist niet goed wat hij nu moest doen.
'Niet goed weten wat hij moest doen?'
Dat was volgens Karen nochtans heel simpel geweest. Een appartement zoeken, een verhuiswagen boeken en zorgen dat ie binnen de week weg was. Dat was optie 1.
De andere optie was het huurcontract overnemen op zijn naam. Optie 2 had haar voorkeur, want het was namelijk een redelijk duur appartement waar ze nu met Gert samenwoonde. En die huur alleen betalen zou haar leven teveel hypothekeren.
Op het ogenblik dat het er zo vloeiend uitkwam had Karen nog niet echt een plan B in haar hoofd, maar dat zou wel komen. Een paar dingen waren zeker voor haar en een daarvan was dat ze geen seconde langer bij Gert in hetzelfde huis zou blijven.
Toen ze de nieuwe situatie aan haar moeder vertelde bleef ook haar moeder heel rustig onder deze nieuwe wending.
'Dan kom je toch gewoon terug even hier wonen.' Dat werd niet als vraag gesteld, maar als een zo hard voor de hand liggende vanzelfsprekendheid.
Dus zou Karen tijdelijk weer bij haar ouders intrekken en daar even nadenken hoe ze de rest van haar toekomst zou aanpakken. Op 3 uur tijd had ze alvast weer onderdak.

Toen Karen dit een dag later aan haar vriendin Lisa vertelde - en Lisa kende Karen ondertussen toch al een aantal jaren - had die haar toch een paar seconden met open mond aangestaard voor ze het uitproestte.
'En dat besluit kwam er waarschijnlijk op de jou zo kenmerkende 'cool' uit, he?'

Karen had die vrijdag met Lisa afgesproken in Farine's Food voor een lunch. 'Een lunchplus' had ze erbij gezegd. En dan wisten zowel Lisa als Karen dat ze best geen afspraken meer zetten in hun agenda voor de namiddag.
Zowel Lisa als Karen hadden het geluk om heel flexibele uren te hebben op hun werk. Voor Karen was het van belang dat haar werk gedaan was op het einde van de week. Ze had die ochtend een tandje bijgestoken en ze kon dan ook zonder schuldgevoel die middag weg van kantoor.
De paar minuten die Karen nodig had om naar Farine te wandelen was ze weer in gedachten verzonken. Ergens was ze niet verbaasd geweest dat dit gebeurd was. Misschien had ze net iets te weinig moed gehad om er zelf een einde aan te maken, maar ze had er absoluut geen spijt van gehad. Ergens vermoedde ze zelfs dat zij het was die Gert in de armen van 'dat mens' geduwd had.
Uiteraard had hij het allemaal zelf 'gedaan', toch bleef ze ervan overtuigd dat hij haar graag had gezien. Of was dat om zichzelf te troosten ?
Het was over en dat was dan weer dat. Dat het over was, daar had ze hoegenaamd geen spijt van.
Het was prachtig weer en het terrasje zat dan ook goed vol. Toch wisten ze dat er binnen ruimte zou zijn. Er was airco en veel plaats. Geen probleem dus om aan de lange gastentafel aan te schuiven.
Ze bestelden elk een Thais soepje en Karen begon te vertellen.
'Leuk, dan kunnen we nu tenminste weer af en toe als vrijgezellen de stad in' antwoordde Lisa op het einde van haar verhaal.
Karen was helemaal niet verbaasd dat Lisa er ook zo cool onder bleef, onder dit nieuws. Lisa had immers zelf ook al wat watertjes doorzwommen en ook zij wist heel goed hoe je je eigen geluk moest 'maken'.
Want dat was het toch? Je moest er altijd zelf voor zorgen dat je gelukkig was/werd. Je eigen geluk had je helemaal zelf in handen. Een ander kan er een mooie strik rond knopen of de spreekwoordelijke kers op de taart zijn, maar de basis van je eigen geluk heb je helemaal zelf in handen. Dus daar zou ze dan ook voor zorgen. Stomme Gert.

Het leven is simpel.
Niet eenvoudig maar wel simpel.
Je bent gelukkig of niet en als je niet gelukkig bent dan moet je iets gaan doen waar je gelukkig van wordt.

Dus op momenten dat je niet gelukkig bent, ga je iets doen waar je gelukkig van wordt. Chocolade eten is een optie, maar die had niet haar voorkeur. Alle andere voedsel kon haar echter wel troosten. Dus gingen de meeste uitstapjes van Karen gepaard met eten. IJsjes of andere zaken.
Karen was blij dat ze in het midden van de stad woonde. Nu nog steeds eigenlijk, want haar ouders woonden amper op een paar 100 meter van waar ze ooit met Gert had gewoond. 'Ooit' noemde ze het al, terwijl het amper 3 dagen geleden was.
Die eerste avond was er uiteraard niet onmiddellijk een feestelijke sfeer geweest, want haar moeder had uiteraard meer dan 5 minuten nodig gehad om het geheel echt te begrijpen, los van de praktische beslommeringen. Veel begrijpen was er echter niet aan geweest, maar die kende haar dochter langer dan vandaag en wist ook best dat er geen beslissingen genomen werden die slechts 1 nachtje ijs hadden gehad.
Die eerste avond had Karen samen met haar moeder soep gemaakt en een appeltaart gebakken.
Praten terwijl je iets te doen had was zoveel makkelijker. Praten terwijl er resultaten uit je vingers vloeiden, daar voelde Karen zich op haar gemak bij.
Samen met een goede vriendin aan tafel zitten en eten was ook een rustgevende factor.

Waarom schrijf je je niet in op 'rendez-vous' vroeg Lisa? Of ze er al aan toe was om opnieuw te daten was uiteraard geen vraag. Zowel Lisa als Karen wisten daar het antwoord op zonder dat zelfs in vraag te moeten stellen. Toch wilde Karen best wel de wereld in. Want veel vriendinnen hebben is goed, maar dat was dan ook dat natuurlijk: een vrouwengroepje.
Lisa kwam dan wel al steeds af met die schitterende verhalen over haar blind-dates, toch zag Karen het niet onmiddellijk zitten. Wat niet is kan nog komen en tijd had ze nu wel eventjes.
'Deze avond is er een meeting op de Stadswaag. Ik heb mij al ingeschreven, maar uiteraard is het veel leuker als ik niet alleen zou moeten gaan. Geen zin om mee te gaan?'
Karen moest lachen toen ze de bijna smekende ogen van Lisa zag. Ze wist wel beter natuurlijk, toch kon Lisa aardig smachtend kijken als ze het wilde.
'OK, OK, ik zal meegaan. Zeg maar waar en hoe laat en ik zal er zijn.

Karen had dus geen idee gehad van wat haar te wachten zou staan die avond. Ze wist dat het op wandelafstand van haar huis was - dus ze kon naar huis als ze daar zelf zin in had - en dat er veel vrijgezellen zouden zijn. Als het maar geen plakkerige boel zou worden was het OK voor haar.
Lisa wachtte al op haar aan de bar van 'The Sisters'. Blijkbaar ging het event door in de kelders van dit café. Dat klonk veel griezeliger dan het was, want de oude kelders waren prachtig gerestaureerd geweest. Heel veel wit, sfeervolle verlichting. Doordat de oude zuilen er uiteraard ook nog stonden kreeg je op een natuurlijke wijze afzonderlijke hoekjes, zonder dat je je in een hoekje voelde staan.
Er stonden een hoge ronde bartafels, een kleine discobar in een hoek (met niemand achter, dus ze vermoedde dat de muziek gestuurd werd door de mensen achter de bar boven) en een discospiegelbol. Uiteraard een discospiegelbol
Lisa had een Kriek Max besteld en zijzelf hield bij een glas witte wijn en een glas water.
Een goede gewoonte die ze vorig jaar geleerd had. Steeds een glas wijn en een glas water samen bestellen en pas een volgende rondje bestellen als deze 2 glazen uit waren. Dronken werd ze niet, en toch kon ze op die manier genieten van lekkere wijn.
Heel stilletjesaan kwamen er ook nog andere gasten binnendruppelen, nadat ze daar toch zeker een kwartier met z'n tweetjes gestaan hadden. Niet dat ze het erg gevonden had, want op die manier hadden ze toch weer wat meer kunnen bijpraten. Deze keer was Lisa aan de beurt geweest die het had over haar wilde plannen.
Lisa zat dan wel al een aantal maanden in de datingscene, Karen wist dat ze niet wanhopig was.
Ze begreep Lisa's motivering ergens ook wel. Het was niet onmiddellijk haar manier om nieuwe mensen tegen te komen, maar zo raar was het alvast ook niet. Lisa datete niet om een lief tegen te komen. Lisa ging naar deze datingevents om mensen tegen te komen die, als ze hen later opnieuw zou tegenkomen misschien wel meer zouden kunnen worden.
De eerste man die voorbijkwam en redelijk op zichzelf bleef staan werd aangesproken door Lisa.
Want Lisa geloofde inderdaad niet in 'mannen het eerste initiatief laten nemen'.
Het was duidelijk dat deze 'Guy' zich absoluut niet op z'n gemak voelde bij twee zelfzekere vrouwen. En nadat de eerste 3 vragen slechts een mompeling als antwoord gekregen hadden, en Karen en Lisa dan maar terug een gesprek met hun tweeën begonnen droop hij alweer af.
Pas na hun derde glas leek het meeste volk toe te stromen. Tot Karens verbazing vooral heel jonge mensen. En ook vooral vrouwen. Wanhopige mannen leken er niet echt tussen te zitten. Of misschien konden die het wel heel goed verbergen onder hun 'cool'.
Pas toen Mike bij hun aan het tafeltje kwam staan leken ze een echt gesprek te kunnen hebben. Een gesprek met een -op het eerste zicht- normale man. Zowel Lisa als Mike leken elkaar te kennen maar wisten niet goed van waar. Bleek dat ze collega's waren!