When life gives you lemons, you can do 2 things : eat lemons or make lemonade

Het was allemaal begonnen met iets triviaals: haar microgolfoven had het na een luid 'ssst' opgegeven met een 'kaboem'. Er zat blijkbaar toch nog iets van metaal in de verpakking.
Toen ze haar prakkie van die avond dan maar opwarmde in het pannetje op het vuur brak de steel af en daarna verbrandde ze haar duim.

In de week die volgde was ze 3 keer in een spijker gereden met haar fiets en na 3 platte banden had ze het dan ook opgegeven. Als het leven haar wilde vertellen dat ze niet meer met de fiets naar het werk moest gaan, dan zou ze dat niet meer doen. Ze zou wel de vespa nemen.
Maar vorige maandag stak er toch bovenuit. Ze had zich die avond ontzettend goed geamuseerd. De uren waren voorbijgevlogen en ondertussen was het al weer tijd geweest om er een eind aan te breien.
Het was flink wat kouder geworden op die paar uurtjes dat ze in de bar geweest was, en ze ritste haar jas dan ook hoog dicht. Er zat sneeuw in de lucht, ze kon het bijna ruiken. Ze was er extra blij om dat ze nu al haar dikke winterjas had aangetrokken.
Samen met de anderen die mee naar buitengekomen waren, stak ze de straat over en op het pleintje namen ze voor even afscheid van elkaar. De meesten zou ze immers twee dagen later al opnieuw ontmoeten.
De meesten waren met de wagen gekomen, maar sinds zijzelf in de buurt woonde, vertrouwde zij op haar Vespa.
Ze zette haar handtas op het zadel en controleerde uit gewoonte even haar GSM. Ook al maakte het onding lawaai voor twee, toch slaagde ze er steeds in om oproepen te missen. En dat was ook nu het geval geweest. Een oproep van haar moeder zelfs, en dat was onrustwekkend.
Haar moeder belde immers zelden op de GSM, daarvoor was ze nog teveel van de oudere generatie. Uiteraard stond er op het antwoordapparaat enkel de nietszeggende boodschap: "Bel me eens terug als je dit hoort."
Ze zou nooit begrijpen waarom mensen geen duidelijker boodschap achter lieten. Eentje die haar een hint gaf was ook al goed natuurlijk.
"Je vader is weer opgenomen in het ziekenhuis. En hij heeft nog allerlei zaken nodig. Zou jij morgen een klein valiesje kunnen brengen, want ik ga morgen niet meer in het ziekenhuis geraken." Dat was de boodschap die ze koudweg te horen kreeg toen ze haar moeder aan de lijn had.
"Ik zal even langskomen mama, ik ben toch in de buurt." Ook voor Karen was het makkelijker om dan even bij haar ouders op bezoek te gaan, dan dit volledige verhaal te moeten doen via de telefoon.
Ze haalde haar Vespa van de voetsteun en vertrok voor de korte rit naar haar het huis van haar ouders.
Ze had de Vespa al op stuurslot gezet en wilde net haar handtas uit de zadelkoffer nemen toen haar iets opviel. Er zat geen handtas in.
Een kleine paniekgolf overspoelde haar. Niet het juiste moment uiteraard, want er diende nu even heel helder nagedacht te worden.
De meest logische verklaring was dat haar handtas in de bar was achtergebleven, en ze zette dan ook de terugtocht in.
Het hoekje waar haar tas en jas hadden gehangen was echter leeg. Hoeveel stoelen ze ook omdraaide, hoeveel mensen ze ook stoorde, haar tas was er niet meer.
Nu was het tijd voor paniek.
Een volgende mogelijke verklaring was dat haar tas op het zadel van haar Vespa was achtergebleven. Het was haar jammer genoeg al vaker overkomen. Tot nu toe was het altijd goed gekomen en wat er ook was afgevallen, telkens was er wel een voorbijganger geweest die er haar op attent maakte.
"Koel blijven Kar, en helder nadenken" sprak ze tegen zichzelf.
Ze zette zich in beweging en reed traag dezelfde weg terug naar haar ouders. Tussen elke geparkeerde auto en in elke bocht staarde ze naar de grond, in de hoop daar een kostbaar kleinood aan te treffen.
Maar het geluk leek die avond niet met haar.
Gelukkig woonde haar moeder dicht tegen het politiekantoor, en ze besloot dan ook al vlug om aangifte te doen. Als haar tas in verkeerde handen gevallen was, dienden haar krediet- en bankkaarten geblokkeerd te worden. Als haar tas niet in verkeerde handen gevallen was, dan zou ze niet weten waar hij lag.
"Mama, ik ga eerst even aangifte doen op het politiekantoor, ik leg je dadelijk wel uit wat er aan de hand is." Karen hield van korte duidelijke gesprekken. De gemiddelde lengte van de telefoongesprekken op haar GSM waren dan ook onder de dertig seconden.
De agent van wacht was een heel vriendelijke gezapige man. En ook bij CardStop kreeg ze een geduldige man aan de lijn.
Neen, uiteraard wist ze de nummers van haar bankrekeningen niet uit het hoofd. Die stonden immers op haar bankkaart. Maar uiteindelijk slaagde hij er toch in om alle kaarten onbruikbaar te maken. En aangezien ze uiteraard het codenummer niet op de kaart zelf schreef - "zijn er dan echt mensen die dat doen?" bedacht ze nog - was ze vanaf dat ogenblik veilig voor diefstal.
Ze had amper de hoorn terug in de haak gelegd, of haar moeder belde haar op de GSM.
"Ik kom er zo dadelijk aan mama," antwoordde ze als begroeting.
"Je bent je handtas kwijt zeker?" Karen was verbaasd dat haar moeder dat kon raden. "Ja hoe weet je dat?"
"Ik heb net telefoon gekregen van meneer Vandenbogaert, om te zeggen dat hij je handtas gevonden heeft. Je kan hem bellen tot 23u00."
Karen noteerde bevend het telefoonnummer. "Iemand heeft mijn handtas gevonden," meldde ze alvast aan de agent.
"Goedenavond, met Karen, naar het schijnt zou u mijn handtas gevonden hebben?"
"Dat klopt. Een koppeltje dat terugkwam van een avondje uit had een handtas gevonden, en heeft die hier op het politiekantoor binnengebracht."
Dat politiekantoor bleek wel drie gemeentes verder te zijn, toch was Karen ontzettend opgelucht. Alles bleek er nog in te zitten. Alle bankkaarten, het cash geld, maar ook haar iPod en fototoestel.
Uiteraard leverde terugbellen naar CardStop slechts een gedeeltelijke oplossing. De kredietkaarten bleven geblokkeerd, de bankkaarten zou ze de dag nadien kunnen laten deblokkeren in de respectievelijke bankkantoren.
Karen bleef toch nog met twee vraagjes zitten. Hoe kwamen ze in hemelsnaam aan het telefoonnummer van haar moeder, en waarom werd haar handtas in dát politiekantoor binnengebracht.
De vriendelijke vinder had het afgegeven in het voor hem meest evidente kantoor, en haar GSMnr stond niet geregistreerd bij de politie, dus hadden ze het nummer van haar vader opgezocht.
Karen was ervan overtuigd geweest dat nu al haar goed karma opgebruikt was.
Maar blijkbaar zit er meer in het leven dan citroenen alleen.
Als reactie op haar verhaal had een lezer op haar blog volgende quote doorgestuurd: “Als het leven je citroenen geeft, kan je twee dingen doen : citroenen eten of limonade maken”
En ze was er heel hard van overtuigd dat ze geen citroenen zou eten. Waar ze de suiker echter vandaan moest halen voor de limonade was een andere vraag.
Die suiker was echter heel plotseling en uit totaal onverwachte hoek gekomen.
‘Maak een lijstje met 101 leuke dingen die je al bent tegengekomen in je leven of waar je om moeten lachen hebt’ had ze als andere opdracht gekregen op haar blogpost.
En Karen was heel ijverig begonnen. En het had haar inderdaad geholpen om die dag heel vaak te glimlachen. Want leuke herinneringen terug naar boven halen helpen effectief om de wolken wat aan de kant te schuiven.
Geert: Ze dacht met ontzettend veel zachtheid terug aan dat moment dat ze Geert was tegengekomen. Niet dat ze Geert nu nog vaak zag, maar dat was ook helemaal niet belangrijk. De gedachte aan Geert maakte haar blij.
Hoeve: De dag dat ze hoorde dat haar aanvraag voor de vierkantshoeve was aanvaard. En dat ze dus binnen enkele maanden effectief op die mooie plaats zou kunnen gaan wonen.
Lisa: dat meisje die ze nu al weer 15 jaar geleden had leren kennen. Lisa was op zoveel belangrijke momenten in haar leven geweest, dat het wel leek dat aan elke mooie herinnering ook een herinnering aan Lisa verbonden was. Jammer dat Lisa echter niet meer in de buurt woonde (maar negatieve gedachten waren nu niet toegelaten)
Londen: Enkele maanden geleden was ze met nog 39 andere vrouwen uitgenodigd geweest op een dagje shoppen in Londen. De dag was volledig betaald geweest. Van champagneontbijt in de Eurostar tot Afternoon tea in het Berkeley hotel. Van champagne ’s middags tijdens de lunch tot een cocktail in een of andere fancy cocktailbar. Van gratis shoppen in een posh departementstore tot gratis manicure. Londen was de max geweest.
Een andere opdracht die ze na haar verhaal op haar blog gevonden had in de commentaren was : ga een uurtje in het station zitten op het perron van de internationale treinen en kijk naar de vertrekkende en aankomende mensen.
Het had haar een vreemde opdracht geleken, maar ze had het gedaan. En tot haar verbazing was er een heel eigenaardig gevoel over haar heen gevallen. Gewoon het kijken naar mensen die afscheid nemen of elkaar terug tegenkomen.
Karen was er veel langer blijven zitten dan oorspronkelijk haar bedoeling was.
Ze had haar laptop op schoot genomen en was haar indrukken beginnen neerschrijven. En buiten een goed gevoel had het haar alvast een paar artikels voor haar weblog opgeleverd.
Zo was er dat ene heel vreemde moment geweest dat een jongen een foto van haar nam. En terwijl zij over dat voorval tweette, zag ze zelf in haar twitterfeed voorbij komen dat iemand een foto van een laptopschrijvende dame genomen had in het station.