Martine en ik zijn reeds vier jaren getrouwd, gelukkig getrouwd. Onze liefde werd vorig jaar ook op unieke wijze bekroond met de geboorte van Stijn. Life can be beautifull.
Enkele maanden terug werd al dat geluk verstoord. Op mijn werk kan ik promotie maken, maar dan moet ik eerst gedurende een jaar op de vestiging in Loppem gaan meedraaien, en Loppem, dat is toch zo ver van ons thuishaventje Opgrimbie. Life can be hard.

Ik draai lange werkdagen en Martine en ik hebben samen besloten dat het best was dat ik niet iedere dag heen en weer rijn. In overleg met mijn werkgever heb ik een kamer kunnen huren dichtbij Loppem. Sindsdien zijn de avonden in de week verwonderlijk lang, terwijl de weekends nog korter zijn dan vroeger. En dat voor een promotie? Neen, wel om straks meer centjes te verdienen en om straks samen met Martine onze dromen wat meer waar te maken.

Vandaag, woensdagaochtend. Net als anders heeft de wekker mijn slaap verstoord om zeven uur. Na het ochtendplasje en de douche, trek ik wat kleren aan. Ik maak gebruik van een kort ontbijt bij de hospita. Allez, 'n prettige dag en tot vanavond. Ik kom het huis uit en stap naar mijn wagen die langszij geparkeerd staat. Een druk op de afstandsbediening. Bleep-bleep, deur open en plaats nemen. Op automatische piloot draai ik de sleutel in het contact. De motor slaat aan. Uit gewoonte kijk ik even in de achteruitspiegel ...
!!!
Er kleeft een briefje over de spiegel. Een briefje ... met enkel een hartje op getekend in potlood. Op mijn achteruitkijkspiegel. Wanneer ik achterom wil kijken, dan zie ik ... liefde.

Ik kijk alweer vooruit. Door de voorruit. Iemand nadert mijn auto, een vrouw, mijn vrouw. Martine!
Ik spring uit de auto, ga naar haar toe, sluit haar in mijn armen. Martine weer zien, voelen, ruiken. Wij kussen. Love in the morning ...