Bart keek bezorgd in de spiegel, en slaakte een diepe zucht.
“Ben je zeker dat dit zal werken”?
“Rustig Bartje”, sprak zijn spiegelbeeld, “we hebben dit al zo vaak geoefend”.
“Jij hebt makkelijk praten, jij bent niet van vlees en bloed, maar ik moet straks wel een derdegraadsverhoor ondergaan.”
“Geen paniek, je ziet er knap uit, je bent de juiste man voor deze job en bovenal heb je een geheim wapen…”
“Geheim wapen?” Bart keek zichzelf radeloos aan.
“Je boeddhistisch mantra, jongen, daar kan niemand tegen op. Maar nu moet je je haasten want het interview begint binnen 5 minuten”.
“Shit, kon je dat niet eerder zeggen?”

Bart verliet de toiletten op de 1ste verdieping en rende naar de lift. De lichtjes toonden aan dat het ergens op de 10de verdieping heel druk was, want de lift bleef zweven tussen 9 en 10. Nog een paar minuten en hij zou te laat zijn. Zoals wel zo vaak gebeurde. Zijn dagdromen hadden hem al eerder in de problemen gebracht, zowel op school als tijdens het verkeer.
8…7
Hij haalde diep adem en dacht aan zijn boeddhistische mantra. “ooooohhhmmm” “ooooohmmm”
6…5….4….
Als hij de tijd zou kunnen laten stilstaan, zou alles nog in orde komen. Hij keek op zijn horloge, nog één minuut te gaan.
3…2……..2…..2….
“kom aan”, siste hij.
Toen gingen de deuren open, de lift was leeg. Snel ging hij naar binnen, klikte op 7 en de deuren ging dicht…

“oh, een ogenblikje, kan ik nog mee?”
Zonder op een antwoord te wachten duwde de vrouw haar combat boots tussen de deur en de lift ging weer open.
Bart was razend, en had zin om de vrouw een klap te geven. Hij dacht even aan zijn boeddhistische mantra, en sloeg daarom maar op de knop die de deuren opnieuw zouden sluiten.
“Auw”, schreeuwde hij toen een scherp stukje metaal in zijn rechterduim sneed.

“Mijnheer Bart De Vries? U mag binnengaan, de Heer Bingemans verwacht u”.
Bart nam plaats in de comfortabele zetel en begon dadelijk zijn mantra in zijn hoofd te reciteren “oooohhhhhmmm - oohhhhhhhmmm”.
“Kunt u mij iets meer vertellen over uw studies, mijnheer De Vries?”
Bart zag dat zijn rechterduim aan het bloeden was, en met zijn linkerhand haalde hij discreet een zakdoek uit zijn rechterzak.
“Sorry, ik heb last van hooikoorts”. Hij wreef met de zakdoek over zijn neus en probeerde onopvallend met de zakdoek het bloed te stelpen.
Tijdens het interview was hij goed op dreef, zijn spiegelbeeld had gelijk gehad. Zijn rechterhand bleef als verlamd in zijn schoot liggen, maar met zijn linker slaagde hij erin al zijn ideeën kracht te geven.

“Mijnheer De Vries, ik laat u volgende week onze beslissing weten”. Maar Bingemans had eigenlijk zijn mening al gevormd. Het werd tijd dat hij niet langer de enige linkshandige medewerker was. Bart zou de tweede worden.