Etiketten: nick
30 november 2008
De dag nadat ze het verschrikkelijke nieuws hoorde, is Ashley bij Erin gebleven en hebben ze het over het doen en laten van haar vader gehad. Erin heeft haar eigen moeder gebeld om te vragen naar het adres van Dr. Ludovic. Ashley had zoveel vragen die ze nooit meer aan haar vader zal kunnen stellen, en Erin had zoveel veronderstellingen opgebouwd die ze niet zomaar wilde ventileren, dat ze de professor om raad wilden vragen. De man was diezelfde dag nog naar Erin’s huis gekomen, had al zijn afspraken geannuleerd en was bereid om Ashley zoveel mogelijk inzicht te geven in de psyche van haar vader.
27 november 2008
Erin komt moe de studio uit. Ze hebben vandaag hard gewerkt aan een nieuwe productie en de regisseur die ze moet assisteren is een man met wie ze nog niet eerder heeft gewerkt. Hij is een flamboyante Iranees met een bijna onverstaanbaar accent en het kost Erin moeite hem bij te houden. Ze twijfelt even of ze snel wat in de artiestenfoyer zal eten maar bedenkt dan dat het er druk zal zijn omdat een buitenlands balletgezelschap deze week in het theater optreedt. Het is donker en guur; de sombere winter neemt steeds meer van de kleurrijke herfst over.
26 november 2008
Nick voelt zich al de hele dag onrustig. Ondanks het feit dat hij vannacht wél goed heeft geslapen en de voorbereidingen voor het diner gesmeerd lopen, is hij niet in zijn sas. Een soort onheilspellend gevoel wat van binnen zeurt en maar niet weg wil gaan. “Ach, misschien komt het wel door alle drukte”, denkt hij. Vanaf negen uur vanochtend is het al een komen en gaan van mensen. Pers, leveranciers, werknemers, schoonmakers, nog een klusjesman voor de laatste puntjes.
25 november 2008
Die ochtend was Lisa al heel vroeg wakker. Er diende dan ook nog zoveel te gebeuren. Ze had zich heel graag nog even omgedraaid in de armen van haar vriendje, maar die was er niet. Het bed voelde nog warm, dus echt lang kon hij nog niet op zijn. Ze drukte haar hoofd in zijn hoofdkussen en snoof zijn geur op voor ze met een zwier uit bed stapte.
Het was een donkere nacht, en toch diende er heel veel werk verzet te worden.
Morgenavond om 19u00 werden er meer dan 60 gasten verwacht voor de opening van The Lighthouse, en er diende nog heel wat afgestreept te worden op het todo-lijstje.
23 november 2006
Het is koud in Seattle. Nick had verwacht dat de temperatuur hier aangenamer zou zijn dan in Vancouver, maar niets is minder waar. De gure wind blaast om hun pas betrokken appartement en hij zit alleen in de woonkamer. Hij is niet gelukkig. Wat hem betreft waren ze nog een hele tijd in Vancouver gebleven. En nu het enige voordeel wat hij had kunnen bedenken, de temperatuur, ook nog tegenvalt, hoeft het voor hem al helemaal niet meer.
20 november 2003
Nadat Chuck was overleden, veranderde er veel in het opvanghuis. Margie werd aangesteld om tijdelijk de leiding op zich te nemen totdat de vacature opgevuld zou worden en ondertussen was het een komen en gaan van jonge uitzendkrachten. Rachel, de enige waar Nick nog een hechte band mee had, had al lang geleden haar ontslag genomen om alsnog haar lang gekoesterde wens om een microboerderij te runnen uit te laten komen. Hij had Barbara het afgelopen jaar, sinds ze in Vancouver was gaan werken en wonen, maar sporadisch gezien en had meer brieven geschreven dan ooit.
17 november 2002
"Wat wil je er bij drinken?", vraagt Nick aan Barbara. "Laten we een heerlijk Californische Zinfandel proberen", antwoordt ze resoluut en Nick verbaast zich enigszins over haar wijnkennis. "Jaha. Dat had je niet gedacht he?" Nick kijkt Barbara even aan alvorens te antwoorden. "Nee. Inderdaad. Ik ben aangenaam verrast. Eindelijk een tafelgenoot die zelf haar wijn kan uitkiezen", zegt hij lachend en Barbara lacht van harte mee.
15 november 2008
Vanuit de keuken hoort Erin een serie schrille piepjes. Het loopt tegen zevenen in de avond en het is helemaal donker in huis. Erin staat onder aan de trap met een tas vol boodschappen en knipt het licht in de hal boven aan. Daar is haar mobieltje! Ze heeft er de hele dag naar gezocht, maar het gewoon op de keukentafel laten liggen. Als ze haar spullen heeft neergezet en haar jas heeft opgehangen, ziet ze dat ze twee oproepen gemist heeft en er een smsje is binnengekomen.
11 november 1999
Nick loopt van de keuken naar de tuin. Hij kan hier zo intens van genieten. ’s Ochtends vroeg als iedereen nog slaapt, sluipt hij als een tijger in de nacht door zijn kamer, de trap af naar beneden om vervolgens via ‘zijn’ keuken de tuin in te gaan en te genieten van de opkomende zon boven Snake River. “Dit moet toch wel een van de mooiste plekjes op aarde zijn”, denkt hij dan iedere keer opnieuw terwijl hij naar de oever van het water loopt. Hij kijkt naar de rimpelingen van de rivier die de aanwezigheid van leven verraden en naar de sprieten langs de kant. Hij snuift en ruikt de boom en planten die zelfs in de koude novembermaand nog zo heerlijk rieken.
8 november 1996
Nick bevindt zich al vroeg in de ochtend op de markt van Idaho Falls. Hij is vanmorgen extra vroeg opgestaan om als eerste te kunnen kiezen uit de verse producten die er zijn. Hoewel, vers? Het meeste is geïmporteerd uit Europa, Nieuw-Zeeland of komt uit de zuidelijke staten. Het is in deze tijd van het jaar natuurlijk lastig om met verse streekproducten te werken als je een bepaald menu in gedachten hebt. Nick wil echter zijn uiterste best doen om een zo gebalanceerd mogelijke maaltijd te creëren voor de speciale gasten van vandaag. Hij vindt het toch wel spannend: De man die ‘zijn’ keuken had betaald kwam voor het eerst uit die keuken eten.
5 november 1996
Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets. Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak.
2 november 1994
Wanneer Nick de passengersterminal van het vliegveld van Idaho Falls verlaat, staat Rachel hem al met een opzichtig bord van de YMCA op te wachten. Het is vreemd; het voelt aan de ene kant als 'thuiskomen' terwijl hij hier, in Amerika, toch al achttien jaar niet meer is geweest en zich niets meer kan herinneren uit die tijd toen hij nog maar twee jaar oud was. Aan de andere kant voelt het als verraad naar zijn nog overgebleven familieleden in Nederland dat hij zonder hen van te voren in te lichten, met de noorderzon is weggegaan.