De langstlopende relatie die ik tot nu toe heb gehad, is die met mijn sigaret. We waren onafscheidelijk, safke en ik. Een stel door dik en dun. Dat duurde in lengte van tijd 26.5 jaar en in lengte van jaren 31 jaar.
Toen ik 13 was, ging ik naar de huishoudschool en het was cool om een sigaret in je hand te houden. Dat gold niet specifiek voor de huishoudschool, maar daar ging ik nu eenmaal naartoe.

Op alle opleidingsniveaus gebeurde dit rookgedrag. In die tijd 1970/1980 was roken de gewoonste zaak van de wereld. Overal werd gerookt, tot in het ziekenhuis toe. Onvoorstelbaar in deze huidige tijd.
Maar goed, ik was dus ook begonnen met roken. In de eerste instantie was het niet meer dan vasthouden en als ik een trekje van de sigaret nam, dan was het niet zo dat ik het ook inademde. Nee, de rook ging in en uit mijn mond. Kei smerig natuurlijk, maarja, je zag er wel stoer uit. Dat dacht ik tenminste ……….
De eerste keer dat ik de rook inademde, ging eigenlijk vanuit een reactie om niet af te gaan tegenover…….jawel, jongens.
Ik weet nog goed dat we van school uit naar het zwembad fietste voor onze wekelijkse zwemles. Natuurlijk had ik een “stoere” sigaret tussen mijn vingers. Net op het moment dat ik rook in mijn mond had en het uit wilde blazen, kwamen een paar jongens ons tegemoet gefietst en keken mij recht aan. Mijn reflex was de rook niet naar buiten maar naar binnen te ademen. Pfffff………ik kan me nog herinneren dat ik me goed probeerde te houden en niet te hoesten, maar mijn god, wat draaide het voor mijn ogen. Ik kan me niet meer zoveel herinneren van wat er daarna gebeurde, maar dit fragment blijft me toch altijd bij.
Het begin van een 31 jarige carrière als stevige rookster was aangebroken. Met uitname van ruim 4.5 jaar dat ik niet rookte tijdens de zwangerschappen van mijn 3 kids en de tussenliggende tijd.
Toen, 10 jaar na dato (van mijn eerste echte sigarettenhijs), werd ik zwanger van mijn oudste zoon, en werd ik zoals zoveel vrouwen, ziek. Het heeft ongeveer 2 maanden geduurd voordat ik in de gaten kreeg dat ik niet zozeer ziek was van het zwanger zijn, danwel van elke sigaret die ik opstak. Tijdens het roken van een sigaret werd ik steeds beroerder. Als ik dan daarna een tijdje niet gerookt had voelde ik me redelijk goed. Dus…..weer een sigaretje. En jahoor, ik was weer zo beroerd als een hond. Nouja, van lieverlee dan maar gestopt en aan een andere verslaving begonnen.

Je kunt namelijk niet stoppen met een verslaving zonder daar een substituut voor te hebben.
Dus laat maar komen die donkerbruine heerlijkheid……..jawel, chocolade.
Een hemels geschenk van de aarde.
Normaal hield ik niet zo van chocolade. Had ik 1 bonbon op dan had ik meteen voor 3 weken genoeg gehad. Maar nu at ik een hele doos bonbons leeg op 2 dagen tijd. Resultaat, 20 kilo zwaarder aan het einde van de zwangerschap. Mijn zoon was niet groot (47cm) en niet zwaar (2870gr), dus het zat er allemaal bij mezelf aan. Alles was voor Bassie.
Ik heb hierna niet meer gerookt totdat ik van mijn 3de zoon in verwachting was. Na 3 maanden zwanger zijn, bleek dat ik een instabiele bekkenbodem had en mocht nog geen fles melk meer oppakken, dus kwam er hulp in de huishouding en jawel, die rookte. Ze vroeg me netjes of ze mocht roken in huis en ik vond dat geen bezwaar.

De reden waarom ik toch weer die drang kreeg naar een sigaret weet ik niet meer. Was het de verveling, de geur van de rook of toch weer het gevoel dat je ergens bijhoorde met die sigaret tussen je vingers. Ik weet het niet, en zal er ook wel niet meer achter komen.
Hoe dan ook, dit was weer het begin van een zeer geslaagde carrière als een flinke rookster die geen moment onbenut liet, om er een op te steken.
Toen mijn jongste zoon geboren was, en na een tijdje bleek dat hij kinderastma had, mochten we niet meer roken waar hij bij was. Dus er werd gerookt onder de afzuigkap of buiten in de tuin. Nouja, vooral niet stoppen hoor!!!!!
Ik heb heel wat uren staan blauwbekken buiten om toch maar die nicotine binnen te krijgen en mijn relatie met die sigaret in ere te houden. Want zoals iedereen wel weet, aan een goede relatie moet je continu blijven werken. Zo ook die met mijn safke.

Het was een jarenlange boezemvriend geworden. Zo een waar je maar geen afscheid van kon nemen, en die er altijd voor je was. Er waren tijden bij dat ik ’s avonds helemaal gaar gestoomd was van de rook. Zelfs een kater van het roken overhield de volgende ochtend.
Maar zoals het een goede verslaafde betaamt, stak ik de volgende dag mijn safke weer trouw op om vervolgens de dag door te komen op ongeveer 20 zware sjekkies
Een goed onderhouden verslaving moet natuurlijk wel ten koste gaan van iets.
Bij mij was dat eten. Heel raar, want ik ben een echte hobby kok en lust graag lekker eten maar…….vaak at ik niet veel omdat ik simpelweg al vol zat. Vol met rook, welteverstaan.

Ik ben nooit een hele zware geweest, maar hierdoor werd ik er zeker niet dikker op. Moet wel gezegd worden dat ik ook problemen heb met mijn darmen, dus dat draagt ook niet bij aan het eten van grote hoeveelheden. Roken is ook slecht voor de darmen..
Toen de kinderen kleiner waren, hebben ze regelmatig kenbaar gemaakt dat ze liever niet wilden dat ik rookte. Op een gegeven moment het ik gezegd: “oké, ik stop”!!!!
Nou, dat heeft precies 3 dagen geduurd, toen vroeg de oudste (toen 8 jaar) of ik alsjeblieft weer wilde gaan roken. Ik had mezelf niet meer onder controle. Ik was super chagrijnig.
Ook aan dat verzoek heb ik toegegeven. Je doet tenslotte (bijna) alles voor je kinderen, toch?

Iedereen heeft zijn eigen portie ellende in zijn leven. De een drinkt bij stress, de ander eet daarbij en ik rook!!! Dacht ik dan altijd als ik in tijden van crisis mijn 4de sigaret in 1 uur tijd opstak. Het rare was, dat dan iedereen wel begrip had voor je verslaving, terwijl zonder crisis, iedereen zijn oordeel klaar had.
Zelfs kinderen op straat. Het is toch wel voor gekomen dat, terwijl ik op straat lekker een sigaretje liep te roken, er kinderen naar me riepen dat het zo vies is om te roken en dat het stinkt. Tja, jong geleerd is oud gedaan, toch?
Het gezegde “gerookt vlees vergaat niet” gaat toch niet helemaal op hoor.
Na een dergelijk lange carrière als volleert rookster, ga je dat toch zien aan de buitenkant. Hoewel ik in het verleden , na zo’n dikke 20 jaar gerookt te hebben, toch nog het compliment kreeg dat je aan mij niet zag dat ik een rookster was. Maarja, de dame in kwestie wist natuurlijk niet hoe ik er uit zou zien als ik niet zou roken. Dat wist ik zelf ook niet meer.
Ik vraag me iets af als ik naar mijn zusters kijk. De ene, iets ouder en nooit gerookt. De ander, iets jonger en ruim 10 jaar geleden gestopt.
Ik vraag me dus af of ik dan net als mijn zusters, geen verzakking van huid zou hebben gehad, wanneer ik nooit gerookt zou hebben of in ieder geval eerder gestopt zou zijn. Dat ik dan op mijn leeftijd van 45 jaar, strakker in mijn vel gezeten zou hebben.

Inmiddels zie je dus, na mijn volhardende carriere als rookster, dat het zeker zijn tekenen na laat, en wel in het feit dat ik nog maar 52 kilo woog bij een lengte van 1.68m. Dat is dus onder de grens.
Niet te zwijgen over mijn perkamenten huid in mijn gezicht. (Let wel, dit is hoe ik mij zie en hoe ik denk dat andere mij zien.)
En het losse vel wat onder mijn kin en in mijn nek hangt, zeker als ik naar beneden kijk. Ik heb namelijk een gsm met zo een spiegel erop, en elke keer als ik dan op die gsm kijk, zie ik dus al dat losse vel hangen. Is redelijk confronterend met als resultaat dat ik met mijn neus omhoog loop. Niet omdat ik verwaand ben, maar simpelweg omdat ik dan geen rimpels heb. Als ik in een wachtkamer zit, lees ik geen boekje, want ook dan moet je naar beneden kijken. Ik zie wel meer vrouwen die dat hebben hoor, en dan denk ik meteen, oh….dat is een rookster!!!!! Ik moet echt uitkijken dat het geen obsessie word.
Die rimpels liegen er niet om.
Onder mijn kin en mijn keel lijkt het op een verkreukeld stuk stof.
Mijn borsten, net uitvergrote krenten.
Mijn armen, kipfiletjes zoals mijn kinderen het zeggen. Ik moet ze vasthouden als ik naar iemand zwaai. (overdrijven maakt de zaak duidelijk)
Mijn buik, te plat, welke buik?
Kortom, niet tevreden met mezelf.

De reden waarom ik gestopt ben met roken is…..
IJDELHEID……..
Jawel, en natuurlijk ook wel gezondheid, maar vooral ijdelheid.
Stoppen met roken doe je niet zomaar (behalve mijn moeder dan).
Daar moet je naartoe leven. Ik tenminste wel.
Daar moet een datum voor vastgesteld worden. Plannen voor gemaakt worden.
Dat moet goed doordacht zijn.
Voordat ik stopte was ik een beetje onverschillig geworden in de hoeveelheid die ik rookte, want, ik zou toch stoppen.

Dan is de dag daar. ’s Morgens begint de ellende al en weet je niet hoe je het hebt.
Die boezemvriend, je maatje van de laatste 30 jaar is er niet om samen met jou de nieuwe ochtend in te luiden. Niet meer het trouwe begin van een dag vol hechte vriendschap tussen een twee-eenheid.
Het rouwproces gaat beginnen. Ja, ik zie stoppen met roken als een rouwproces. Je neemt tenslotte wel afscheid van iets, wat de meeste tijd van je leven een deel van je is geweest.
Waar jij door de jaren heen je wilskracht vrijwillig aan afgegeven hebt.
En nu, stukje bij beetje, weer terug eist.
Dat gaat niet zonder slag of stoot.

De nodige emotionele ongemakken zijn ook mij niet bespaard gebleven.
De eerste dagen had ik vooral last van licht gevoel in het hoofd, duizelig dus, korte adem en een vreselijk gevoel van een tekortkoming van “iets”.
Dat probeerde ik dan te compenseren met snoep, koffie (decafé weliswaar), chocolade natuurlijk, zoutjes, chips en ga zo maar door. Ik probeerde op den duur, puur uit een gezond oogpunt, fruit en granen koeken te eten.
Dat zalfde de wonde allemaal niet. Ik moest afleiding hebben.
Dus stortte ik me op mijn hobby om toch maar de aandacht af te leiden en aangezien ik niet werkte moest ik toch wel iets doen. Dus stond ik de bijna de hele dag in de keuken.
Ik ging allerlei lekkers verzinnen om te bakken. Cakes met chocolade, cakes met koffie en chocolade, cakes met noten en chocolade, cakes met bananen en chocolade.
Cheese cakes met allerlei variaties en combinaties van fruit en chocolade. Brood met olijven en kruiden of noten. Mijn diepvries puilde helemaal uit. Maar zo had ik dan wel 2 vliegen in 1 klap. En ik was bezig met iets wat ik heel leuk vond en ik had wat te snoepen.
Piece of cake, zou je zeggen…….
Nou, helemaal niet dus.

We konden het snoepen niet meer bijhouden met het tempo waarin ik bakte, dus op een gegeven moment gaf ik dat bakken op.
Kijk, ik wilde zeker wel wat aankomen en me gezonder voelen, maar mijn darmen waren het daar niet helemaal mee eens….en ik wilde toch ook weer niet teveel aankomen.
Ik had een nieuwe buddy..hij heette ijdelheid. Pfffffff…krijg je dat weer.
Mijn oude maatje liet me niet los, gaf niet op zonder gevecht…….
Er waren momenten dat ik boos was op alles. Om het minste dingetje werd ik kwaad.
Alles wilde ik kort en klein slaan. Ik was verre van sereen………

Uiteindelijk was het zover, hij had gewonnen. Na 7 weken was de strijd gestreden. Ik gaf toe en raakte mijn nieuw verworven wilskracht, met 1 haal aan de sigaret, weer kwijt.
Binnen de kortste keren waren we weer een twee-eenheid, safke en ik.
Maar deze keer bleef mijn innerlijk wel tegen spartelen.
Mijn gevoel voor zelfrespect was gedaald naar niveau nul.
Elf weken heb ik daarna gerookt. In die 11 weken ben ik me steeds meer gaan afzetten tegen mijn maatje.
Ik realiseer me achteraf dat ik die tijd nodig heb gehad om me voor te bereiden op mijn grote uitvoering, zoals een lieve kennis van me pleegt te zeggen.
De eerste keer was een repetitie en nu komt de grote uitvoering.
Ik had de nodige voorraad rookwaar liggen en besloot om die op te maken en dan te stoppen.
Toen ik aan mijn laatste buil shag bezig was, had ik opeens genoeg. De gedachte van “als ik nu niet stop, stop ik nooit meer” liet mij niet los.
In een impuls gooide ik mijn rookwaar in de vuilnisbak en heb niet meer omgekeken.

Dat was op 27 mei 2009 om 10 voor 1 ’s middags, om precies te zijn.
Die datum en tijd staat in mijn geheugen gegrift net als de geboorte datums en tijden van mijn kinderen. Het is tenslotte weer een geboorte….de geboorte van mijn nieuwe ik.
Tot op het moment dat ik dit schrijf, ruim 10 maanden later, heb ik niet meer gerookt. Daar heb ik ook totaal geen behoefte aan.
Het begin van een geweldige uitvoering!!!!
Deze keer ging het eigenlijk geheel vanzelf, geen vreet of bak buien, geen uitpuilende diepvries (niet meer dan normaal tenminste), geen woede aanvallen, geen emotionele stoornissen, of ja, toch niet zo heel veel.
Wel een gemis af en toe van iets wat ik niet kan omschrijven, misschien is het wel dat sigaretje, ik weet het niet, ik geef er in ieder geval niet aan toe.
Vaak poets ik ’s avonds op tijd mijn tanden. Al een paar uur voor ik naar bed ga. Daarna eet ik niks meer omdat ik anders mijn tanden opnieuw moet poetsen. Zit tussen mijn oren maar het werkt wel.
Iedereen die gestopt is met roken, heeft een moment op de dag dat hij zijn maatje het meeste mist en bij de meeste mensen is dat na het avond eten. Ik ben natuurlijk weer tegendraads.
Ik mis een sigaret het meest na de seks. Maarja, om daar nu voor te gaan beginnen met roken vind ik ook weer zoiets, ik pak dan wel een koekje of borrelnootjes.
De rookwaar ligt voor mij binnen handbereik. Er liggen hier, sigaretten en shag en zelfs sigaren. Mijn vriend rookt als een oude, op kolen gestookte stoomlocomotief.
Maar ik begin er niet meer aan, de strijd is gestreden, ik heb gewonnen.

Mijn zelfrespect zit op niveau 100, mijn wilskracht is weer helemaal van mij en mijn gewicht zit op een perfecte 55.5 kilo.
Het voordeel van niet roken is dat je weer vlak voor iemand durft te staan en te praten zonder dat ik bang ben dat ze achteruit deinzen vanwege de vieze lucht uit mijn mond.
Alles ruikt en smaakt sterker, Niet per definitie altijd een voordeel.
Mijn borsten zijn weer voller en vallen weer in de categorie “handjevol”.
Ik heb weer een buik(je). Ik heb weer kleur op mijn wangen.
Het proces in mijn gezicht, onder mijn kin en keel zal niet te herstellen zijn, maar ik hoop dat ik de veroudering van mijn huid toch zeker vertraagd heb door niet meer te roken.
Iedereen is trots op mij, vooral mijn kinderen, wat ik heel belangrijk vind.
Ik ben trots op mij, ik heb gewonnen, yeah……

Ik weet niet of het zo blijft, garanties geef ik niet, maar ik voel me wel vrij en ben voorlopig niet van plan om dat gevoel op te geven.
Mijn maatje heb ik begraven, het rouwproces is voorbij.
Ik ga beginnen aan een nieuwe episode in mijn leven.
Een zonder sigaret…….
Ik hoop dat ik over een paar jaar kan zeggen: “De langstlopende relatie die ik tot nu toe heb, is die met mijn kinderen”.
Dat zou mooi zijn.