Etiketten: novemberdagen
29 november 2008
Nick zit in het ouderlijk huis van Barbara, in de luxe fauteuil van Glenn, voor zich uit te staren. De gedachten razen sinds afgelopen woensdagnacht voortdurend door zijn hoofd. Hij heeft nauwelijks geslapen en laveert tussen schuldgevoel en opluchting. Ook al zijn de gedachten talrijk en rap, ze zijn nog nooit zo helder geweest. Het is duidelijk dat hij de ware toedracht van de dood van Glenn niet zal opbiechten. “Daar is niemand bij gebaat en het is nog maar de vraag of het iemand écht iets kan schelen.”
13 november 2007 (2)
De vlucht is soepel verlopen. Ashley voelt een niet aflatende druk op haar maag, maar heeft het tijdens de reis afgedaan als een aanval van nervositeit omdat ze sinds haar meisjestijd weer naar huis gaat. Naar huis, dat niet als thuiskomen voelt. Ze heeft zichzelf in deze positie gemanoeuvreerd. Om voor altijd met het verleden af te rekenen. Om te ontdekken of haar ouders werkelijk zo lastig zijn als ze als puber dacht. Dat er niemand ooit naar haar heeft gezocht, dat haar ouders niet een zoekactie op touw hebben gezet, dat is iets wat ze eigenlijk nog steeds niet begrijpt. Het was dan wel zo dat ze zelf was weggegaan maar hemel, ze was eigenlijk nog maar een kind van zestien toen ze wegliep.
13 november 2007 (1)
"Rachel, er zou nog iemand moeten afgehaald worden van het vliegveld, jij regelt dat nog wel even?"
De toon waarop de vraag gesteld was, duldde eigenlijk geen tegenwoord. En voor ze kon antwoorden, was Barbara alweer weg.
Dat kind is echt aan het solliciteren om een plekje te krijgen in 'Bridezilla's' dacht Rachel bij zichzelf. Maar soit, het is haar dag. En elke vrouw heeft recht om zich één dag in haar leven zo zenuwachtig te maken dat ze er niet meer van kan genieten bedacht Rachel schamper.
Nick had ze die dag nog maar enkele seconden gezien, terwijl het toch echt wel voor hem was dat ze hier was. Niet om slaafje van de bruid te zijn, maar om 'haar' Nick te steunen bij zijn schoonfamilie.
12 november 2000
De generale repetitie is vlekkeloos verlopen. De hele regie zit er bij iedereen goed in. Muzikaal is het een juweeltje geworden. De uitdrukking “een slechte generale repetitie betekent een goede première” lijkt niet op te gaan.
Iedereen is opgetogen over deze productie van “La Fanciulla Del West” van Puccini. Het is het verhaal van een meisje dat in de jaren rond 1850 tijdens de goudkoorts in Californië een saloon runt en verliefd wordt op een bandiet. Onder leiding van de sheriff, die zelf verliefd is op het meisje, vinden de mijnwerkers de bandiet en willen hem opknopen. Maar Minnie, het meisje, weet hen te overtuigen dat ze hem moeten laten gaan en gooit daarbij al haar charmes in de strijd. Samen met haar bandiet verdwijnt ze achter de horizon naar een lang en gelukkig leven.