Twintig voor elf. De rij om haar favoriete club binnen te mogen, begon al te groeien, maar Tamara wandelde gewoon door tot vooraan en liet haar pasje zien aan de buitenwipper. Die keek haar nors aan, maar ging toch een stap aan de kant om haar door te laten. Het voordeel van lid te zijn van de band die hier regelmatig optrad. Ze zuchtte bijna hardop, maar zette dat snel van zich af. Ze was hier niet om na te denken over hoe druk ze het wel niet had, maar om te genieten van een avondje voor zichzelf, een avondje om zich goed te amuseren en waarbij ze hopelijk wat nieuwe mensen leerde kennen.

Tamara werkte vier vijfde als freelance copywriter. Als ze daar niet mee bezig was, was ze vrijwillig medewerkster bij de lokale voedselbank, repeteerde ze of trad ze op met de band, schreef ze aan haar verhalenreeks, regelde ze de samenkomsten voor de boekenclub - een groepje leesgrage vrienden - en zorgde ze er ook nog eens voor dat het huisje waar ze lang en hard voor gespaard had, er netjes en verzorgd uitzag.

Ze was ondertussen 31, had zowel de kaap van de dertig als dat verschrikkelijke "Tamara is OS"-feest overleefd, maar woonde er nog altijd alleen. En alhoewel ze zeker niet wanhopig op zoek was, dacht ze toch altijd even aan de mogelijkheid van een toekomst met een goede man als ze op stap ging. Je wist immers maar nooit. Ze wurmde zich door de drukte op de dansvloer in de richting van de bar. Om wederom tegen de barman, Toon - met lange armen en een spitse neus, te kunnen grommelen over wie er nu zo idioot was geweest om de bar het verst van de ingang te installeren.

"Tams, de baas blijft het een goed idee vinden dat iedereen bezweet en met een droge mond hier aankomt na zich door die menigte te moeten murwen," hij knikte naar de deinende en dansende massa achter haar. Ze grijnsde en trok haar schouders op. "Mensen klagen graag. Doe mij maar een..." "... een Vodka Orange, weet ik, weet ik," onderbrak hij haar. Binnen de korste keren stond de cocktail voor haar en liet ze Toon aan zijn werk. Met haar rug half naar de bar gekeerd keek ze uit over de dansvloer. Haar vriendinnen vonden het altijd bizar dat ze op haar eentje uitging, maar ze voelde zich thuis in The Blue Flame en het hele idee was net dat ze nieuwe mensen leerde kennen, niet een hele avond met dezelfde mensen omging. Dat was natuurlijk ook leuk, en dus wisselde ze af tussen alleen en in groep uitgaan.

De dansvloer was alvast veel te druk om zich erop te wagen, dus ze liet haar blik dwalen over de bar. Als je binnenkwam, zag je die van ver als een gigantische blauwe vlam oplichten. De rekken met flessen en glazen waren tussen de verlichting geplaatst en de bar zelf was een halfronde constructie errond, met een dik glazen blad waardoor je nog meer blauwe vlammetjes kon zien. Ook aan de bar was het erg druk en Tamara was blij dat ze een plaatsje had gevonden om recht te staan tussen een groepje vrouwen aan één kant en een man op een van de barkrukken aan de andere.

De vrouwen naast haar vierden duidelijk een vrijgezellenavond. Eentje in het midden zag er compleet belachelijk uit, naar gewoonte, met een Playboy-pakje dat helemaal niet bij haar figuur paste. Verderdoor zat een groepje mannen luid te discussiëren. Af en toe kwam er een vrouw van de dansvloer af om aan een van de vele cocktails voor hen te drinken. Tegen de muur aan stond een grote groep luidruchtige adolescenten en ze zag dat Toon hen nauwgezet in het oog hield. Aan de andere kant was het zo mogelijk nog drukker en ze had moeite om in die mensenmassa nog individuele gezichten te herkennen. Alleen het groepje mannen naast haar viel haar op. Ze waren allemaal iets ouder dan haar, schatte ze, en ze hadden twee barkrukken kunnen innemen en houden. Van de man het kortst bij haar kon ze maar weinig zien. Hij zat met zijn rug naar haar toe, maar hij was duidelijk groot en gespierd en hij had kort haar, waarvan ze de haarkleur maar moeilijk juist kon inschatten in het vervormde licht. De man op de andere barkruk zag er alleszins goed uit. Hij was ook groot, iets minder gespierd, maar hij had een vriendelijk gezicht en een beduidend lichtere haarkleur. Hij lachte vaak en dat deed hem er een stuk jonger uitzien. De derde man stond recht tussen hen in en was aan zijn overdreven gelaatsuitdrukkingen te zien vaak het onderwerp van grapjes tussen de mannen.

Tamara twijfelde maar kort toen de man die rechtstond op de dansvloer werd getrokken door een jonge vrouw, en degene kortst bij haar in de richting van de toiletten liep. Ze nam de kans met beide handen vast en sprong lenig op de vrijgekomen barkruk, haar drankje meeschuivend.

"Hoi!"

De man met de mooie lach keek even verbaasd en licht geïrriteerd, maar glimlachte dan naar haar. Goed begin, dacht ze. Ze moest vrijwel roepen om boven de muziek uit te komen, haar hoofd meteen korter buigend naar het zijne.

"Ik ben Tamara. Je hebt een prachtige lach!"

Hij keek haar even nog meer verbaasd aan, alsof hij het onmiddellijke compliment niet had verwacht, maar ze lachte vriendelijk naar hem en spontaan verscheen ook een lach op zijn gezicht.

"Jan," hij wees op zichzelf, "en jij weet duidelijk van aanpakken."

Ze lachte breder.

"Je zou me ook ongeduldig kunnen noemen... "

"Zou ik kunnen, ja, maar dan moet ik van mezelf ook maar meteen toegeven dat het met mijn geduld niet beter gesteld is... Drink je nog iets?"

Tamara bestelde nog een Vodka Orange en hief haar glas naar hem. "Kom je hier vaak?" vroeg ze.

"Nee, eigenlijk is dit de eerste keer. Eén van mijn vrienden komt hier wel bijna elke week."

Ze haalde zich de twee andere mannen voor de geest, maar die waren haar niet bekend voorgekomen. "Dit is mijn favoriete club," gaf ze toe, "als ik uitga, kom ik bijna altijd naar hier."

"En ben je hier dan altijd alleen?" Een vraag die duidelijk polste naar haar status als vrouw, maar Tamara antwoordde bewust niet op de niet uitgesproken vraag.

"Soms met vriendinnen, soms alleen. Ik ken ook best wat personeel hier... Als je dus de muziek niet goed vindt, laat je maar iets weten," voegde ze er met een knipoog aan toe.

"Ga jij altijd uit met je vrienden?" Alsof ze dat nog moest vragen, na zijn overduidelijke vraag van daarnet.

"Meestal wel, ja," gaf hij toe. "Dus ik moet snel een manier vinden om ze weg te jagen dan," zei ze meteen daarna.

Het leek even te duren eer hij haar toespeling doorhad, maar daarna lachte hij weer meteen. "Ik wens je veel succes dan, want als ze zien dat er zo'n knappe vrouw bij me zit," Tamara bloosde, "gaan ze zeker hun neus in ons gesprek steken."

Tamara deed alsof ze diep nadacht en begon Jan te bestoken met de wildste en gekste ideeën om zijn vrienden weg te houden. Ze een Bloody Mary trakteren met extra veel pili pili in. Enkele van de vrouwen van het vrijgezellenfeestje naast haar omkopen om hen bezig te houden. Een striptease organiseren op de dansvloer. Hen wijsmaken dat er vrijkaarten voor de Champions League te winnen waren, maar dat ze dan meteen met een voetbal naar het Heizel-stadion moesten, omdat alleen de eerste honderd die hun eigen voetbal in de goal trapten zouden winnen. Doen alsof Tamara eigenlijk een omgebouwde man was. Jan verslikte zich bij die suggestie. Daarna begon hij ook dingen te suggereren en voor ze het wist, waren ze keihard aan het lachen.

Het gesprek evolueerde vlot vanaf dan en Tamara zag op een gegeven moment een van Jan's vrienden terugkomen, maar toen hij Jan met haar zag praten, knipoogde hij met een lach en ging dan vlot de dansvloer op, meteen meegaand met de bewegingen rondom hem.

"Je kent je vrienden blijkbaar minder goed dan je denkt," ze wees in de richting van de dansvloer, waar Jan's vrienden samen met enkele vrouwen dansten, "hij heeft je mooi aan mijn grillen overgelaten."

"Misschien zagen ze het wel aan je. Dat je hen voor de gek wilde houden met zoiets heiligs voor hen als voetbal."

Tamara stapte van de barkruk af en ging kort tegen hem aanstaan. "Of misschien weet hij wel beter dan tussen een vastberaden vrouw en haar doel te komen. Zin om te dansen?"

Ze dronk het laatste van haar cocktail op en trok hem van zijn barkruk af. Ze keek achterom naar zijn theatraal gepijnigde gezicht, maar ging toch lachend verder in de richting van de dansvloer, al meteen meedansend met de muziek in haar favoriete club.