Etiketten: rachel
30 november 2008
De dag nadat ze het verschrikkelijke nieuws hoorde, is Ashley bij Erin gebleven en hebben ze het over het doen en laten van haar vader gehad. Erin heeft haar eigen moeder gebeld om te vragen naar het adres van Dr. Ludovic. Ashley had zoveel vragen die ze nooit meer aan haar vader zal kunnen stellen, en Erin had zoveel veronderstellingen opgebouwd die ze niet zomaar wilde ventileren, dat ze de professor om raad wilden vragen. De man was diezelfde dag nog naar Erin’s huis gekomen, had al zijn afspraken geannuleerd en was bereid om Ashley zoveel mogelijk inzicht te geven in de psyche van haar vader.
27 november 2008
Erin komt moe de studio uit. Ze hebben vandaag hard gewerkt aan een nieuwe productie en de regisseur die ze moet assisteren is een man met wie ze nog niet eerder heeft gewerkt. Hij is een flamboyante Iranees met een bijna onverstaanbaar accent en het kost Erin moeite hem bij te houden. Ze twijfelt even of ze snel wat in de artiestenfoyer zal eten maar bedenkt dan dat het er druk zal zijn omdat een buitenlands balletgezelschap deze week in het theater optreedt. Het is donker en guur; de sombere winter neemt steeds meer van de kleurrijke herfst over.
19 november 2007
Die Ashley was eigenlijk een heel leuke dame dacht Lisa bij zichzelf.
Helemaal anders dan zijzelf en ook veel wereldser dan Rachel, maar ook gewoon een 'down to earth' persoontje.
Ze hadden met hun viertjes, want Joy was er ook af en toe bijgeweest, een ontzettend leuke tijd gehad in Port Townsend. Het was ook voor haarzelf even stoom afblazen na een jaartje van katoen geven en het had haar goed gedaan.
15 november 2008
Vanuit de keuken hoort Erin een serie schrille piepjes. Het loopt tegen zevenen in de avond en het is helemaal donker in huis. Erin staat onder aan de trap met een tas vol boodschappen en knipt het licht in de hal boven aan. Daar is haar mobieltje! Ze heeft er de hele dag naar gezocht, maar het gewoon op de keukentafel laten liggen. Als ze haar spullen heeft neergezet en haar jas heeft opgehangen, ziet ze dat ze twee oproepen gemist heeft en er een smsje is binnengekomen.
13 november 2007 (2)
De vlucht is soepel verlopen. Ashley voelt een niet aflatende druk op haar maag, maar heeft het tijdens de reis afgedaan als een aanval van nervositeit omdat ze sinds haar meisjestijd weer naar huis gaat. Naar huis, dat niet als thuiskomen voelt. Ze heeft zichzelf in deze positie gemanoeuvreerd. Om voor altijd met het verleden af te rekenen. Om te ontdekken of haar ouders werkelijk zo lastig zijn als ze als puber dacht. Dat er niemand ooit naar haar heeft gezocht, dat haar ouders niet een zoekactie op touw hebben gezet, dat is iets wat ze eigenlijk nog steeds niet begrijpt. Het was dan wel zo dat ze zelf was weggegaan maar hemel, ze was eigenlijk nog maar een kind van zestien toen ze wegliep.
13 november 2007 (1)
"Rachel, er zou nog iemand moeten afgehaald worden van het vliegveld, jij regelt dat nog wel even?"
De toon waarop de vraag gesteld was, duldde eigenlijk geen tegenwoord. En voor ze kon antwoorden, was Barbara alweer weg.
Dat kind is echt aan het solliciteren om een plekje te krijgen in 'Bridezilla's' dacht Rachel bij zichzelf. Maar soit, het is haar dag. En elke vrouw heeft recht om zich één dag in haar leven zo zenuwachtig te maken dat ze er niet meer van kan genieten bedacht Rachel schamper.
Nick had ze die dag nog maar enkele seconden gezien, terwijl het toch echt wel voor hem was dat ze hier was. Niet om slaafje van de bruid te zijn, maar om 'haar' Nick te steunen bij zijn schoonfamilie.
10 november 2005
"Wil jij deze kom nog even naar de geiten brengen?". Rachel en Lisa ruimden samen de keuken op. Scott was ondertussen al voor de varkens gaan zorgen.
Onderweg naar de zeven geitjes (ze had het Rachel nog gevraagd of ze zich niet vergist had, maar het waren er echt zeven) voelde Lisa zich voor de zoveelste keer deze afgelopen week de gelukkigste vrouw op aarde.
En zoals elke keer als ze bij de dieren buiten was, kon ze er zichzelf niet van weerhouden om ze even te strelen. Vanavond nam ze extra uitgebreid haar tijd om bij de dieren te zijn en te mijmeren.
5 november 1996
Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets. Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak.
2 november 1994
Wanneer Nick de passengersterminal van het vliegveld van Idaho Falls verlaat, staat Rachel hem al met een opzichtig bord van de YMCA op te wachten. Het is vreemd; het voelt aan de ene kant als 'thuiskomen' terwijl hij hier, in Amerika, toch al achttien jaar niet meer is geweest en zich niets meer kan herinneren uit die tijd toen hij nog maar twee jaar oud was. Aan de andere kant voelt het als verraad naar zijn nog overgebleven familieleden in Nederland dat hij zonder hen van te voren in te lichten, met de noorderzon is weggegaan.