De minister lag lekker languit in de duinen. Het zand onder hem was lekker warm en het had perfect de vorm van zijn lichaam aangenomen. De zon boven hem bezorgde een zalige warmte, perfect gekoeld door de strelende zeebries.

Links van hem zag hij zijn vrouw aandachtig lezen in een tijdschrift, “Goed Gevoel”. Ja, dat was het zeker, een goed gevoel. De druk van de ministeriële en parlementaire heksenketel was eventjes ver weg.

Wat verderop zag de minister zijn kinderen spelen. Meerdere keren per jaar had de minister pijnlijke schuldgevoelens tegenover zijn kinderen. Hij was totaal afwezig als vader, zowel thuis als op school als bij de vriendjes van zijn kinderen. Maar nu was het gezin al vier volle dagen samen en de sfeer zat goed. Hij had bewust tijd gemaakt voor zijn vrouw en voor de kinderen en nu voelde hij peis en vree.

Zijn blik dwaalde verder af naar het strand, de vloedlijn met de zachte kracht van de golven en verderop dan de volle zee. Wat een weids uitzicht, zo ver als zijn ogen konden reiken. De beweging van de golven had iets rustgevend door de steeds weerkerende wiegende deining en tegelijkertijd voelde je een enorme kracht schuilen in diezelfde zee, klaar om bij de eerste wind of stroming de duivels te ontbinden. De minister nam nu de tijd te turen naar meer details, naar de kleine vogels die op de vloedlijn uit waren op vers lekkers, naar de grote tanker in de verte die centimeter per centimeter verder de wereldzeeën opzocht, naar de lichte zeilboten die dichter bij de kust een sportief wandelingetje deden, naar enkele strandhuisjes die vlak voor de scheiding tussen mul en hard zand beschikbaar stonden voor gezinnen die een tijdje aan zee met verlof waren.

Maar die strandhuisjes, daar was iets mee. Vooral dat ene, wit en horizontaal rood gestreept. Het had iets weg van een gevangenisplunje, je weet wel zoals in de strips van Lucky Luke en de gebroeders Dalton. En zo kwam de minister toch weer uit bij zijn werk als minister van justitie. De voorbije weken had hij zwaar onder vuur gestaan omdat hij er maar niet in slaagde een snelle oplossing te vinden voor de tergende en schier onmenselijke en zeker onhoudbare overbevolking in de gevangenissen. Hij had een aanklacht tegen de mensenrechten aan zijn broek en bijna om de drie weken was er wel ergens een staking van cipiers. De minister moest dan telkens beroep doen op politie en leger, maar zijn collega’s van binnenlandse zaken en van oorlogszaken stuurden hem daarvoor telkens een gepeperde rekening, en zijn budget was al zo krap.

De strandhuisjes deden de minister dagdromen. Waarom zou hij geen gevangenisstrand opzetten? Er bestond toch ook al een naaktstrand, omheind en bewaakt. Hij kon toch een strook strand opeisen en laten omheinen. Hij moest dan wel bewakersposten uitzetten en een vast gebouw voor de catering en het sanitair voorzien. In de plaats van cellen hoefde hij slechts strandhuisjes te voorzien. De gevangenen konden toch nergens weg. Indien hij een strook in zee afbakende en een sterk net liet spannen over het gevangenisstrand, dan was de situatie toch veilig. Hola, niet vergeten dat handlangers van de gevangenen mogelijks in het zand een doorgang zouden graven van buitenaf. De minister moest dus voldoende diep harde stalen platen laten steken aan de rand van het gevangenisstrand. Hij spaarde een enorme kost uit door geen gebouw met cellen te moeten voorzien en dus was het geen probleem om wat extra geld te pompen in de beveiliging. Recreatieruimtes moest je ook al niet voorzien. Verwarming zou geen groot probleem zijn want aan de kust heb je toch een veel milder klimaat dan in de rest van het land.

De ministeriële echtgenote rekte zich en beetje en wreef over zijn voeten, waardoor de minister uit zijn dagdromen getrokken werd. “ Mmh, wat is er schat?” Zij streelde zachtjes zijn voet. “ Je bent aan het dromen, waar zit je?” Onmiddellijk verstarde de minister, want hij mocht toch niet laten blijken aan zijn vrouw dat hij zelfs tijdens een verlof toch weer aan zijn werk dacht. “ Oh, nergens schat, ik voel mij prima ontspannen en geniet van de seaside …”