Categorie: Let me tell you a story
Bokeh
Een wazige foto en een weinig zeggende titel. Wat moet een mens ermee? De foto ligt bovendien reeds een vol jaar te wachten op iemand die er een verhaal bij schrijft. Het maakt een mens dan ook nieuwsgierig.
De schrijver!
Een zwart kader staart mij aan. Ik kijk naar het kader en ontdek dat het mij omringt en naar binnentrekt, de rest van mijn beeld valt weg. Al mijn gevoelens worden afgesneden en vallen als takken uit een boom.
Link: http://www.youtube.com/watch?v=SfjRljOLeTA&feature=fvst
Nicotine overload
De langstlopende relatie die ik tot nu toe heb gehad, is die met mijn sigaret. We waren onafscheidelijk, safke en ik. Een stel door dik en dun. Dat duurde in lengte van tijd 26.5 jaar en in lengte van jaren 31 jaar.
Toen ik 13 was, ging ik naar de huishoudschool en het was cool om een sigaret in je hand te houden. Dat gold niet specifiek voor de huishoudschool, maar daar ging ik nu eenmaal naartoe.
Bij de kapper
Ik werk vier vijfden en hierdoor ben ik iedere donderdag thuis. Om de veertien dagen ga ik ’s morgens, nadat ik mijn vrouw heb uitgezwaaid naar haar werk, enkele straten verder om bij mijn moeder te ontbijten. Zalig is het om je oude moeder nog enkele jaren dichtbij en in leven te hebben. We ontbijten met ons tweetjes en hervinden vrij snel die unieke intimiteit tussen moeder en zoon.
Komaan, vooruit!
Een multidisciplinair onderzoeksteam van de Duitse universiteit van Nürenberg is grondig ingegaan op de studie van de jongerenongevallen in het verkeer. Het team was samengesteld uit laatstejaars van de afdelingen psychologie, verkeerologie, sociologie, criminologie, biologie en statistiek.
Haartjes
Ik ben vergeten de haartjes op je lichaam te tellen. Ik weet hoeveel ogen, handen en tenen je hebt, hoeveel meisjes ze hebben liefgehad. Ik weet hoe je lacht en hoe je huilt – en hoe die koele blik in beide gevallen openbreekt. Hoe je de tijd neemt om een vraag te beantwoorden omdat je je eerst wilt inleven – en hoe ik daarvan hou. Hoe je stapt en wat dat met me doet – onvrouwelijk, en een beetje alsof je lijf je niet helemaal past, maar ik weet maar al te goed hoe het je wél past, hoe dat lijf in een meisjeskamer versmelten kan met wie je bent en met wie ik ben en hoeveel vrouw wij dan zijn. Hoe je kust. En de wereld kan doen stilstaan. Ik weet hoe je slaapt, halfnaakt, op je zij, met een kussen tussen je knieën geklemd voor je rug. Hoe je ontwaakt en hoe het voelt de korstjes voorzichtig uit je ooghoeken te vegen. Je zijige wimpers te proeven. Ik weet hoe je reageert als ik met mijn lippen je sleutelbeenderen aftast en mijn tong laat rusten in de perfecte holte daartussen. Ik ken de geur van je hals, die thuiskomen is, die ik zocht als ik niet inhaleerde maar onderbroken snuffelde omdat je haar nog nat was en een zeepparfum hem verborg, die geur die in eender welke omstandigheden in een tel mijn verlangen kan opwekken, en die op onverwachte momenten mijn neusvleugels nog binnen waait en me verlamt. Ik weet hoe lief je glimlacht als ik mijn gezicht zachtjes in je hand duw en je een afdruk geef als in zeezand – want scherpe lijnen herinner jij je nooit, alleen indrukken. Ik weet hoe sterk en kwetsbaar je bent, hoe je muren, zuilen, hele constructies bouwt waar ik op den duur niet meer doorbreken kan. Hoe het ijs zich vastzet op je wimperrand als rimmel. En hoe de toonhoogte van mijn smekende stem het ijs niet doet breken, maar ophoogt, tot ik onmogelijk nog in je ogen verdrinken kan.
De speculazenaar
Eèèèèèèèn HUPLA !!! Weer één.
De jonge zwarte man had het vrolijk uitgeroepen terwijl hij een speculaas in de naïeve vorm van een “manneke” bij de andere in een daartoe voorbestemde emmer gelegd had. En toch klonk de vrolijkheid in zijn stem een beetje fake.
Een nieuw misschien
Wat, als je niet meer kan en het vriest in je levenslust ?
Als zoveel vragen je onopgelost lijken?
Het denken niet veel verder reikt dan de achterkant van je oogbollen?
Je aanrakingen verdoofd zijn?.
De wind enkel koud uit het noorden blaast terwijl de zon achter dofgrijze wolken versmacht wordt?
Gezond jaloers
Zie nu toch dat vrouwtje bij die leuning staan. Wel, ik ben jaloers op haar.
Allez, zoiets meen je toch niet, dat vrouwtje heeft toch niets. Ze is oud en versleten. Haar rug is gekromd. Om een paar stappen te zetten heeft zij de steun van een looprek nodig. Bij iemand als haar vraag een mens zich trouwens af waarom men het een loop-rek noemt.
De goede moordenaar
met eigen handen gewurgd
zag hij schoonheid uit haar gezicht verdwijnen
tot doffe ogen met gebroken blik,
half weggedraaid
hem niet meer verwonderd aanstaarden
De man in de blauwe zwembroek
Hij kon het niet accepteren dit jaar, het einde van de zomer. Hij had een goede zomer gehad, een beste zomer, heel wat beter dan het jaar ervoor. En dus besloot bij tot een protestactie. Een zinloze protestactie, dat wel. Maar was alles in het leven niet zinloos?
Toen hij ’s ochtends op zijn wekkerradio hoorde dat het voorlopig de laatste warme dag van het jaar zou worden hoefde hij niet lang na te denken. Hij zou naar het strand gaan. Natuurlijk zou hij naar het strand gaan.
Seaside
De minister lag lekker languit in de duinen. Het zand onder hem was lekker warm en het had perfect de vorm van zijn lichaam aangenomen. De zon boven hem bezorgde een zalige warmte, perfect gekoeld door de strelende zeebries.
De eerste keer
Het kan morgen gebeuren, maar ook nog jaren uitblijven. Dat ze er door zakt. Dan kan ze geen kant meer uit. Maar hoe lang houdt haar knie het nog. Die gedachte laat me al maanden niet meer los. Nog nooit zag ze een ziekenhuis van binnen. Toch als patiënt niet. Met geen stokken wil ze er naar toe.
Insomnia
Het is donker, zo midden in de nacht met lakens hoog opgetrokken en vuisten omheen de randen geklemd.
Ingehouden rillen mijn ellebogen naar binnen.
Ik verjaag slaaploos demonen die als ratelslangen hun eigen staart najagen
Rusteloos keer ik zij om zij tot dekens en gedachten mij verstrikken.
Verlaten
Beste W,
Terwijl de brieven en felicitaties van over de hele wereld toestromen bij uw opvolger naar aanleiding van zijn Nobelprijs voor de Vrede zal de brievenbus bij u waarschijnlijk kunnen dienen als nestkast voor luie vogeltjes die de nakende winter niet zagen aankomen.
Ik weet dat je een dierenvriend bent dus ik vermoed dat je toch enig soelaas zal kunnen vinden bij de piepende kuikens in jouw Texaanse “mailbox”.
De ommekeer
"Wij zijn toch een perfect gezinnetje, hé?, fluisterde hij liefkozend in Nima´s oor. "Ja" zei ze, maar tegelijkertijd wist ze vanbinnen dat ze heel hard aan het liegen was, want eigenlijk was dit het tegenovergestelde van wat ze voelde.
Schaakmat
Het was de strengste winter sinds 1997 en mijn zus en ik beslisten mama’s vingers af te hakken zodat we onze honger konden stillen. Mama was al drie dagen dood en lag opgebaard in de woonkamer, gewikkeld in een paar verscheurde lakens. De warme dekens kreeg ze niet, die hadden Roberta en ik nodig om ons warm te houden. Dode mensen vinden het toch niet erg kou te lijden, dan denken ze tenminste niet dat ze in de hel zijn beland. Terwijl Roberta mama’s vingers spreidde, nam ik het beste hakmes uit de keukenla, en met een kracht die ik niet verwacht had, plantte het lemmet zich in de opperarm van de vrouw die ons had opgevoed.
There is darkness ahead and behind
Zij treurde
Zij treurde als in veel innig verdriet
om verloren momenten
een gezicht dat zij nooit meer zou zien
Een hand om vast te houden
een zoen op een wang
en natte lippen in de regen
2 glazen
Ondertussen…
in de schaduw van kaarsvlam
waar dronken insecten
voor liefde zwichten
betasten 2 sensibele asceten
november verenigd in
eeuwenoude blik begerig
naar de vertrouwde kleur
Fotografisch geheugen
Sommige foto's zijn toch wel een unieke bron voor herinneringen. Je kijkt naar een foto, een snapshot van één bepaald moment, en toch zie je meteen weer het hele verhaal voor jou.
Neem nu deze foto. Ik weet nog perfect dat ik deze genomen heb kort nadat ik mijn eerste gsm met fotofunctie had. Ik heb die foto genomen op een zondagavond en voor mij is dat de uitgangsavond. Je moet weten dat ik haarkapper ben, en wij haarkappers hebben ons weekend op zondag en maandag. Maar op maandag werkt bijna iedereen, en zo kunnen wij op maandag alleen andere haarkappers ontmoeten. Zondagavond is dus de ideale avond om de bloemetjes buiten te zetten.