Categorie: Let me tell you a story
Een nieuw misschien
Wat, als je niet meer kan en het vriest in je levenslust ?
Als zoveel vragen je onopgelost lijken?
Het denken niet veel verder reikt dan de achterkant van je oogbollen?
Je aanrakingen verdoofd zijn?.
De wind enkel koud uit het noorden blaast terwijl de zon achter dofgrijze wolken versmacht wordt?
Gezond jaloers
Zie nu toch dat vrouwtje bij die leuning staan. Wel, ik ben jaloers op haar.
Allez, zoiets meen je toch niet, dat vrouwtje heeft toch niets. Ze is oud en versleten. Haar rug is gekromd. Om een paar stappen te zetten heeft zij de steun van een looprek nodig. Bij iemand als haar vraag een mens zich trouwens af waarom men het een loop-rek noemt.
De goede moordenaar
met eigen handen gewurgd
zag hij schoonheid uit haar gezicht verdwijnen
tot doffe ogen met gebroken blik,
half weggedraaid
hem niet meer verwonderd aanstaarden
De man in de blauwe zwembroek
Hij kon het niet accepteren dit jaar, het einde van de zomer. Hij had een goede zomer gehad, een beste zomer, heel wat beter dan het jaar ervoor. En dus besloot bij tot een protestactie. Een zinloze protestactie, dat wel. Maar was alles in het leven niet zinloos?
Toen hij ’s ochtends op zijn wekkerradio hoorde dat het voorlopig de laatste warme dag van het jaar zou worden hoefde hij niet lang na te denken. Hij zou naar het strand gaan. Natuurlijk zou hij naar het strand gaan.
Seaside
De minister lag lekker languit in de duinen. Het zand onder hem was lekker warm en het had perfect de vorm van zijn lichaam aangenomen. De zon boven hem bezorgde een zalige warmte, perfect gekoeld door de strelende zeebries.
De eerste keer
Het kan morgen gebeuren, maar ook nog jaren uitblijven. Dat ze er door zakt. Dan kan ze geen kant meer uit. Maar hoe lang houdt haar knie het nog. Die gedachte laat me al maanden niet meer los. Nog nooit zag ze een ziekenhuis van binnen. Toch als patiënt niet. Met geen stokken wil ze er naar toe.
Insomnia
Het is donker, zo midden in de nacht met lakens hoog opgetrokken en vuisten omheen de randen geklemd.
Ingehouden rillen mijn ellebogen naar binnen.
Ik verjaag slaaploos demonen die als ratelslangen hun eigen staart najagen
Rusteloos keer ik zij om zij tot dekens en gedachten mij verstrikken.
Verlaten
Beste W,
Terwijl de brieven en felicitaties van over de hele wereld toestromen bij uw opvolger naar aanleiding van zijn Nobelprijs voor de Vrede zal de brievenbus bij u waarschijnlijk kunnen dienen als nestkast voor luie vogeltjes die de nakende winter niet zagen aankomen.
Ik weet dat je een dierenvriend bent dus ik vermoed dat je toch enig soelaas zal kunnen vinden bij de piepende kuikens in jouw Texaanse “mailbox”.
De ommekeer
"Wij zijn toch een perfect gezinnetje, hé?, fluisterde hij liefkozend in Nima´s oor. "Ja" zei ze, maar tegelijkertijd wist ze vanbinnen dat ze heel hard aan het liegen was, want eigenlijk was dit het tegenovergestelde van wat ze voelde.
Schaakmat
Het was de strengste winter sinds 1997 en mijn zus en ik beslisten mama’s vingers af te hakken zodat we onze honger konden stillen. Mama was al drie dagen dood en lag opgebaard in de woonkamer, gewikkeld in een paar verscheurde lakens. De warme dekens kreeg ze niet, die hadden Roberta en ik nodig om ons warm te houden. Dode mensen vinden het toch niet erg kou te lijden, dan denken ze tenminste niet dat ze in de hel zijn beland. Terwijl Roberta mama’s vingers spreidde, nam ik het beste hakmes uit de keukenla, en met een kracht die ik niet verwacht had, plantte het lemmet zich in de opperarm van de vrouw die ons had opgevoed.
There is darkness ahead and behind
Zij treurde
Zij treurde als in veel innig verdriet
om verloren momenten
een gezicht dat zij nooit meer zou zien
Een hand om vast te houden
een zoen op een wang
en natte lippen in de regen
2 glazen
Ondertussen…
in de schaduw van kaarsvlam
waar dronken insecten
voor liefde zwichten
betasten 2 sensibele asceten
november verenigd in
eeuwenoude blik begerig
naar de vertrouwde kleur
Fotografisch geheugen
Sommige foto's zijn toch wel een unieke bron voor herinneringen. Je kijkt naar een foto, een snapshot van één bepaald moment, en toch zie je meteen weer het hele verhaal voor jou.
Neem nu deze foto. Ik weet nog perfect dat ik deze genomen heb kort nadat ik mijn eerste gsm met fotofunctie had. Ik heb die foto genomen op een zondagavond en voor mij is dat de uitgangsavond. Je moet weten dat ik haarkapper ben, en wij haarkappers hebben ons weekend op zondag en maandag. Maar op maandag werkt bijna iedereen, en zo kunnen wij op maandag alleen andere haarkappers ontmoeten. Zondagavond is dus de ideale avond om de bloemetjes buiten te zetten.
Waar het begin lag
De foto hing al jaren scheef. Ze hadden het wel geprobeerd om het weer recht te hangen – zelfs elke bezoeker die zij ontvingen had het niet kunnen laten om ‘het even weer recht te hangen’. Maar toen het steeds niet lukte, hadden zij bedacht dat het vast het huis was, dat scheef stond – iedereen beaamde - en lieten ze die foto maar zo hangen.
Tekenen
Sofie tekende als een gek. Haar schoolopdracht moest af; waarom had ze er niet eerder aan begonnen?
Het ging al een tijdje niet goed met haar lieve oma. Dit was het moment. Het laatste wat zij tegen haar kleinkind zei: "Mooi zijn je tekeningen zeg ik je…" Het was een triest moment, maar bracht haar leven in focus.
Twijfelgeval
Hoe vaak twijfel je vroeg ze quasi terloops?
Ik wachtte en liet de vraag even doordringen.
Kan men ooit niet twijfelen vroeg ik onzeker?
Maar natuurlijk, kan dat.
Er zijn een aantal zekerheden waar we niet omheen kunnen.
Die boven elke twijfel verheven zijn.
De beslissing
Haar eerste kleinkind! Een kleindochter
Ze had niet gedacht dat er nog een dag zou komen dat ze nìet wakker werd met die wrange knoop in haar maagstreek. Níet met een ongelooflijke tegenzin aan de dag begon. Nìet hoefde te twijfelen tussen haar tranen de vrije loop laten of 100 keer slikken tot die krop in haar keel bleef steken en de tranen -voorlopig-wegbleven. Niet het gemis zo pijnlijk voelen opsteken dat ze wenste dat haar mooie grote bed vanzelf halveerde.
Weekenddate
Vijf na twaalf. Maar ik wist het al om halftwaalf. Ik bestelde een Duvel, voor onderweg.
Buitengekomen zag ik haar plots verschijnen.
"Sorry, mijn trein had vertraging en ik heb je nummer nog niet."
Hoe kon ik zo stom zijn …
Sprakeloos
Koffie gutste over zijn kin en baande zich een morsige weg naar zijn pyjamabroek.
Herhaaldelijk probeerde hij te slikken, hief beide armen boven het hoofd en strekte zijn nek. Vergeefs. Toen stak hij zijn tong uit, boog over tafel en liet een restant van het zwarte goedje terug in het kopje druppelen.
Robert dacht niet na over deze handelingen.
