Er was eens een jongen. Een jongen met een droom.
Een droom om iets te doen. Een droom om iets mee te maken. Iets anders dan anders. Iets anders dan anderen.
Hij droomde andere dromen dan de vrienden die hij kende.
Hij droomde van grote dingen. En hij droomde van kleine dingen.
Hij droomde zowat elke dag over dingen.
Zijn dromen werden 'maf' genoemd.
Maar hij vond zijn dromen helemaal niet zo maf.

Hij wilde graag het echte leven opzoeken voor het echte leven hem in zijn greep zou krijgen.
Hij droomde ervan om een jaar lang met zijn fiets en zijn gitaar rond te rijden en elke dag opnieuw vast te stellen dat hij ergens welkom was.
Dat hij gewoon bij een onbekende kon gaan aanbellen en vragen of hij daar de nacht mocht doorbrengen.
In ruil zou hij dan een paar liedjes spelen op zijn gitaar.
Of hij zou mee helpen met de afwas nadat hij zijn buikje had mogen volstoppen.
Hij had wekenlang antwoorden moeten verzinnen waarom hij dat zou doen.
Waarom deed hij niet zoals iedereen en ging hij na zijn examens werk zoeken.
Of 'gewoon' op wereldreis. Met de rugzak naar Zuid-Oost Azie en Australië.
Wat daar de fun van zou zijn had nog niemand hem echt kunnen zeggen. En het doen omdat iedereen dat doet, was voldoende reden om het juist niet te doen.
Maar op 1 oktober was hij dus vertrokken. Met zijn fiets en zijn gitaar.
Na 3 dagen regen had hij al serieus spijt van zijn niet regenbestendige gitaarzak. En van de niet aerodynamische fietszakken op zijn fiets.
En na 10 dagen had hij heel erg spijt dat hij zijn dikke winterjas niet had meegenomen.
Ik hoor ze het nog zo zeggen.
"Neemt ge geen dikkere jas mee? Weet ge wel niet hoe koud dat het gaat worden?"
Mijn voeten waren gedurende de voorbije uren getransformeerd tot 2 ijsklompen.
"en die schoenen die zijn toch veel te versleten"
Ja, soms had ze wel een punt, die moeder van me.

Hij verschoot er vaak van hoe neurotisch hij kon reageren op voorstellen.
Veel mensen hadden hem hulp aangeboden. Familie en vrienden.
En zelfs vriendelijke onbekenden uit een bruine kroeg boden aan om hem een eindje met de wagen te voeren.
Maar of iemand het nu te weten kwam of niet, dat was niet meer van belang. Het moest echt blijven in zijn hoofd, dus sloeg hij alle hulp af. Zolang het menselijk mogelijk was zou hij het doen zoals het plan gerijpt was in zijn hoofd.
Zonder water en zonder eten. Alleen het eten en drinken dat hij zou krijgen van zijn gastheren.
Dat soort neurotische trekjes vervloekte hij uiteraard heel vaak.
Want om tegenwind te trappen naarmate de wind sterker werd en hij voor de zoveelste keer de aanval van de rode bladeren inzette, dat was afzien. Maar aangezien fysiek afzien - binnen bepaalde grenzen - ook wel een doel geweest was van zijn vertrekken was dat goed.
En als het hem lukte om de vallende bladeren van zich af te slaan was er wel een miezerige regen die evolueerde tot een echte plensbui.
Het noodplan voor dat soort situaties was altijd de zoektocht naar een bushokje. Als je ze niet nodig hebt zie je ze overal, maar op 'echte' momenten duurde het altijd even vooraleer hij ze vond.
En als hij dan eindelijk een bushokje gevonden had en zijn fiets eronder zette was het eerste dat hij deed niet zich neerzetten en wat uitrusten.
Het eerste dat hij dan deed was terug de regen instappen en omhoog kijken naar de grijze lucht met wijd open mond. "Water' zuchtte hij dan vaak.
Dat dit tafereel er vreselijk idioot moet hebben uitgezien voor omstaanders, was het misnte van zijn zorgen.
Dat hij zijn moeder gelijk moest geven vond hij veel erger.
Na 7 uur onderweg te zijn, was hij dan eindelijk aangekomen bij ons.
Hij was niet echt de ideale gast zoals ik hem mij misschien had ingebeeld.
Hij was moe, hongerig, koud en bezweet.

Dus ik stopte hem in een warm bad, met een warme pluizige handdoek. Maakte een lekkere maaltijd met flink wat comfortfood en liet hem gewoon bekomen van de dag.
Ik stopte zijn kleding in de wasmachine en gaf hem flink wat fleese om zich deze avond in te verpakken.

Later vertelde hij over deze dag.
Dat hij voor zijn eerste vertrek niet duidelijk wist wie er gelijk had.
Dat hij vandaag zijn eigen ongelijk had moeten toegeven. Dat moeders veel te slim waren soms.
Maar dat hij nu, warm, droog, gewassen en gegeten, niet dacht een volgende keer minder neurotische beslissingen te nemen. Want ook al had zijn moeder gelijk tijdens zijn tocht, nadien waren de rollen omgedraaid.
Hij was blij dat hij het op zijn domme manier gedaan had. Vandaag had hij het gevoel dat hij geleefd had. En DAAR was het tenslotte om te doen. 7 uur woog immers totaal niet op tegen al de tijd die erna kwam.

Ik had hem willen vragen "Waarom doe je dit?"
Maar ik stelde de vraag niet. Hij zou die vraag wel elke keer al gekregen hebben.
En aangezien het een normale en vanzelfsprekende vraag was, zou hij na die twee maanden ondertussen al een simpel standaard nonsensantwoord verzonnen hebben.
"Waarom niet?"
"Het was het moment."
"Het is per ongeluk gebeurd."

Marie wist dat er veel meer achter moest zitten. Volgens haar had hij er zelf ook totaal geen idee waarom hij op reis vertrokken was.
De kans was heel groot dat het zoeken naar een antwoord op die vraag een groot deel van het doel van zijn reis was. Waarom had hij er behoefte aan gehad om dit te doen?
Dat was een vraag die enkel hij zou kunnen beantwoorden. En dan ook enkel op het einde van zijn tocht. Eerst moest de winter nog komen en hij zou nog heel diep moeten gaan. Maar eenmaal de lente er zou aankomen zou ook in hem 'het licht' wel gaan ontwaken.

Marie was zelf ook ooit een paar maanden de wijde wereld ingetrokken. Een klein beetje meer voorbereidt dan deze gast, maar verder kon ze niet anders dan bewondering voor hem opbrengen.
Jonge mensen die besloten om niet als vanzelfsprekend de rat-race in te stappen, maar eerst voor zichzelf wilden uitmaken wie of wat ze waren en wat ze eigenlijk als prioriteit in hun leven zouden zetten.

Marie had die avond enkele vienden uitgenodigd om naar Nils te komen luisteren.
Ook al was hij doodmoe, nu zijn handen en de rest van zijn lijf al wat meer ontdooit waren zag hij het helemaal zitten om een klein huiskamer concertje te geven.