Hoe vaak twijfel je vroeg ze quasi terloops?
Ik wachtte en liet de vraag even doordringen.
Kan men ooit niet twijfelen vroeg ik onzeker?
Maar natuurlijk, kan dat.
Er zijn een aantal zekerheden waar we niet omheen kunnen.
Die boven elke twijfel verheven zijn.

Opnieuw bleef ik bedachtzaam en trachtte me deze vermeende zekerheden voor de geest te halen.
We gaan dood, dat is zeker riep ze triomfantelijk toen ze zag dat ik mijn hoofd pijnigde en ik niet onmiddellijk een zekerheid vond.
Tja, daar had ik natuurlijk niet van terug.
We gaan dood.
Dat is een zekerheid.
Onafwendbaar.
Maar mijn twijfel was niet helemaal weg.
Ok.
Doodgaan daar hoeft men niet over te twijfelen besloot ik hulpeloos.
Maar dat is dan zowat de enige zekerheid die een mens in zijn leven heeft zei ik nu stoer met vernieuwde trots.
Al de rest staat bloot aan twijfel.
Ik had het natuurlijk moeten zien aankomen.
Ah zo?
En wat dan met de liefde?
Wat is daarmee vroeg ik naīviteit veinzend?
Wel, twijfel jij soms aan de liefde.
Daar zat ik mooi in een hoekje gedrumd.
Koortsachtig zocht ik een uitweg.
Liefde moet weifelen zei ik voorzichtig
Wanneer liefde weifelt wordt ze mooier en subtieler
Liefde moet niet twijfelen maar weifelen zei ik nu overtuigd.
Ze moet zich wat zorgen maken en vraagt aarzeling vanwege haar broze schoonheid.
Ik keek haar recht in de ogen.
Daar zag ik twijfel.